Augu vanir að sjá ósýnilega

A dýrmætur mynd missir ekki tilfinningar dapur upphafssögu, frekar áherslu á vitnisburð um grandiose tilvistarferð.

Ég er í Palas Mall. Ég lít náið á veggspjald í forgrunni sem er fótbolta leikmaður, sá sem virðist ekki hafa neitt sérstakt miðað við aðra knattspyrnustjóra. Heiðarlega, ég veit ekki afhverju ég lít á veggspjaldið, ég veit ekki hvers vegna boltinn virðist vera útrýma knattspyrnusambandinu, en eitthvað laðar mig að þessari mynd. Ekki litirnir, ekki hönnunin. Ég myndi jafnvel segja að þessi mynd skili ekki skilaboðum.

En að því gefnu að leikmaðurinn myndi hafa eitthvað mikilvægt að sýna, þá myndi ég vera forvitinn að finna út hvaða aðgerðir eru til í peningameðferð tól, eða öllu heldur í atburði. Því að knattspyrnustjóri getur verið eitthvað sem mynd hans krefst þess að hann sé rétt?

Ef ég þurfti að gefa nafni þessa plakat, ef ég væri hápunktur leikmaður, þá myndi ég hafa tilbúið svar við spurningum heimspekinga. Á þessari stundu kemur aðeins eitt nafn í huga, sem tjáir alhliða merkingu ljóðsins af mikilli fegurð og sjaldgæft delicacy: "Mér finnst lifandi."

Já, mér finnst að ég bý fyrir myndina sem ég sjálfur eigum við að maður geti skilað stöðugum frammistöðu í heimsklassa yfir nægilega langan tíma.

Fyrir mynd til að verða eftirminnilegt verður að sjást og fannst beint, með því að auðvelda miðlun á ástandsferli sem örvar aðgreining, sjálfspeglun og sjálfsmat.

Það er eitthvað annað. Meðal abstrakt hugmyndir um að slík knattspyrnustjóri kaupir, vel ramma í mynd af miklum hugmyndum (internalized eins og í hefðbundnum ljóð), er það hugmynd sem skilið sérstaka athygli. Í raun veit knattspyrnustjóri ekki gildi eða lengd tilfinningar sem einhver telur þegar hann horfir á myndina. Hins vegar virðist sanngjarnt að trúa því að knattspyrnustjóri þekkir aðeins tilfinningu aðeins að því marki sem það endurspeglar hreyfingu líkama, fætur og hendur sem verða að vera vel samræmd í ákveðnum aðstæðum.

Svo, þegar fleiri möguleikar eru til að samþætta knattspyrnu í mynd, og þegar myndin virðist endurskapa tilfinninguna um öryggi sem hreyfir íþróttamanninn á meðan á leik stendur, þá ertu reiðubúinn að trúa því að viðkvæmustu augnablik, mjög svipmikill portrett og , jafn nálægt raunveruleika andlits hans, er nátengt við tilfinningu fyrir hæfni (yfir karlmennsku og kynlíf höfða).

Það væri mistök að trúa því að knattspyrnustjóri sé bara mynd, ef ég hef ekki tekið tillit til þess að fyrst og fremst er hann maður sem sýnir hjarta, ástríðu og stolt fyrir leikinn. Myndin gæti sýnt faglega ánægju einstaklingsins. Sjálfstætt hugmynd (sem trúa á hæfileika manns) og sjálfsöryggi (það sem starfar án of mikils ótta við dóm annarra).

Forysta: Er áherslan að því að gera stökk í lífsgæði sem dregur úr útsetningartíma til aðstæður til að ná háum áhrifum myndar?

Um leið og þú verður mynd, byrjarðu að samþætta í hærra kúlu skynjun á aðdráttarafl og frægð sem stuðlar að ákveðnum hegðun, ákveðnu viðhorfi, ákveðnum veruleika og ákvarðar áhuga fyrir breytingu og nýjung. Og það, bara að sýna hvernig hæfir þú ert að nota myndina þína til að byggja upp betri útgáfu af sjálfum þér. Þess vegna getur mynd með fótbolta leikmaður hafið og viðhaldið sjálfstætt hvatning.

Önnur leið til að sjá myndina er ósvikinn hluti af því sem þér finnst þegar þú mistakast. En eins og heilbrigður getur myndin stjórnað því sem þér finnst þegar þú þarft að ganga "á sviðinu".

Næst kemur löngunin til að amaze, til að búa til bazaar af birtingum og tilfinningum, að vera í miðju athygli, staðreynd sem tilheyrir kjarna mannsins, til auðmjúku upphafs hans. Þessi knattspyrnustjóri hefði ekki getað passað fullkomlega í mynd með hlutverki "skynsamlega auglýsingu" ef hann hefði ekki vitað velgengni sem glæsilega lífsaga, verðugt af Oscar kvikmyndum, kröfum.

Ef við lítum vel á hann, sjáum við ekki "tilkomumikill krakki sem ólst upp í munaðarleysingjaheimili", sjáum við aðeins ástæðan fyrir því að venjulegur maður kom út úr nafnleynd: Hann vildi vera einhver, í stað þess að rotta eins og steingervætt rokk .

Sá sem hefur skilið tengslin milli forystu og myndar, veit hvernig á að dæma mann í ljósi síðasta sem gerðist, ekki í ljósi reynslu sem bjó á unga aldri.

Þetta minnir mig á svolítið hetjan Papillon, frá sjálffræðilegu skáldsögunni sem skrifað er af Henri Charrière sem á einum tímapunkti var alveg algjörlega undanfarið fyrir eigin rannsókn:

"Ef ég gæti verið kastað á þessari leið rotna, þá er það vegna þess að ég verð að viðurkenna heiðarlega, ég var fastur frambjóðandi til að senda þar einn daginn. Samfélagið hefur rétt til að verja sig, en ekki að hefna sín. Já, eitthvað er mögulegt. En maður er aldrei glataður. Hvað sem hann kann að hafa gert, það er alltaf á einhverjum tímapunkti í lífi sínu tækifæri til að innleysa sig, að verða góður maður og gagnlegt fyrir samfélagið. "

Frá því sem hægt er að sjá, mynd sem ekki fer út úr huganum er fyrst og fremst sagan um auðmjúkan mann sem saknaði ekki tækifæri til að verða hetja. Sá sem virðir ekki alla þá sem kallast að sjást í öllum litlum sínum, mun ekki geta upplifað þessa lífsögu sem tekur við þróun sálarinnar með því að virkja tilfinninguna með því að rækta köllun á hæsta stigi hreinsunar. Svo, dýrmætur mynd saknar ekki tilfinningar dapur upphafssögu, heldur leggur áherslu á vitnisburð um grandiose tilvistarferð.

Segjum að forystu vísar til myndarinnar í speglinum í hinum raunverulega heimi. Hvernig lítur augun þín að trúa því að það sem þeir sjá í sjónarhóli er samþykki hjartans að verja sig frá "fordæmingu við gleymskunnar dái" áður en aðlagast mismunandi frammistöðu?

Augun vanir sjónar á ósýnilegu geta greint frá mismun á veruleika sem alltaf kynnir þig með takmörkunum og löngun til að óendanlega hátign sem veit ekki hvar það kemur frá, en vissulega setur þig í hagstæðu ljósi, í lifandi til staðar.