Zaufanie do końca zapomnianego przez świat

Ewoluuj zgodnie z konwencją między byciem ograniczonym a lepszym, patrząc w siebie wszystkim, co Twoim zdaniem można znaleźć poza sobą.

Naprawdę nie pamiętam, kim byłem. Niestety kruchny człowiek w formie, jaką wziął klify myśli, rozbiły się w morze samozilności. Bo czułem pulsowanie w klatce piersiowej puls irracjonalnych, na przykład kiedy wrzucasz się w coś, co wykracza poza ciebie, napędzając cię w kierunku innego odkrycia - nieświadomej tożsamości. Tak się dzieje, gdy udawasz, że jesteś przewodnikiem po niekończącej się pustyni, nie wiedząc, gdzie są oazy cywilizacji.

Najprawdopodobniej istniałem w czasie i w niezdefiniowanej przestrzeni, w której zbiegły terminy nazywamy to śmiercią, śmiercią racjonalnej indywidualności, odchyleniem od właściwej ścieżki przekonań samoświadomości, gdy tylko jest to możliwe którego nie mogłem w żaden sposób wyrazić. Nawet teraz jestem ciekawy, jak się dostałem, obce wszystkim, o czym myślałem, że wiem o sobie.

Bardziej niż na pewno ten etap mojego życia był bardzo dobrze przystosowany do tego, jak pisarz Andrei Ionescu opisał dzieło Jorge Luisa Borgesa:

„Borges pozostał wierny tematom, które definiują wszechświat: fikcja, śmierć, podwójna, poszukiwanie tożsamości, języka, snu, metamorfozy, erudycji. Wszechświat, którego współrzędne nadal pozostają: przestrzeń labiryntowa i czas okrągły. Przestrzeń labiryntowa ustrukturyzowana przez abstrakcyjne i zawrotne symetrie refleksji lustrzanych z wzajemnie zastępującymi przeciwstawnymi obrazami: śmierć i nieśmiertelność, część i całość, skończone i nieskończone, co doprowadziło go do zwalczania konieczności postawienia wiecznego powrotu. A czas jest jak historia przeznaczona do ucieleśnienia serii istot, rzeczy, obrazów lub wydarzeń, które powtarzają się przez określony cykl lat. ”

Przywództwo: Czy jesteś gotów zidentyfikować perspektywy interpretacji rzeczywistości przeżywanej przez snów lub świadomość „braku znaczenia”, aby odnawiać się z wizerem samodopelwym wzorowanym po scenariuszu enigmatycznego przeznaczenia?

Popełnienie poważnego przestępstwa przeciwko zdrowym zasadom domagającym się życia i nie marzenia, stosuje się w warunkach niemożności ustalenia, gdzie zaczyna się historia i gdzie kończy się rzeczywistość. Konsekwencje spotkania z animowanymi obiektami, czy nie, ale zdecydowanie przyciągane aktywnie w te same sprzeczne wiry z utraconych symboli tajemnic, zanurzone w kruchość momentu przemieszczonego na nieskończoność i subtelną względność niektórych zapomnianych wiedzy, były coraz częściej odczuwalne.

Godne podnoszących na duchu uczuć, że w odpowiednim czasie skorzystam z tej dywersji tożsamości, która w każdym razie musi być zdemaskowana, przez to dziwne uczucie, nierealne, które towarzyszy ci, gdy rozpoznasz inną część świata, uzbrojiłem siebie Z rozszerzającą się wizją, jakby zrodzona z iskry gwiazdy, zwana: „zaufanie do końca zapomnianego przez świat”. Coś, co od samego początku zachęca do różnorodności pobłażania wobec niemożności zaakceptowania rzeczywistości.

Poszukiwacz subtelnej metafizyki chwili, zapominając na zawsze czas, który oddziela go od starych założeń na temat trwałości rzeczy, wyrażając mimowolne wszechświat w jego nieskończoność, został przekazany przez pojedynczy promień światła w ciemność:„Najdoskonalszą ciszą jest to, że nie ma potrzeby wyjaśniania”.Wizerunek tego poszukiwacza wydawał się wzorowany po scenariuszu enigmatycznego przeznaczenia, ponieważ udało mu się odróżnić rzeczywistość wyobraźni, ale wolał zamienić wyobraźnię w nowy model życia i zostania kimś innym.

Przywództwo: Czy odważysz się wrzucić się w coś, co wykracza poza ty, napędzając cię do odkrycia nieświadomej tożsamości tam, gdzie nawet nie myślisz?

Pierwsza cecha nauki, która jest wizerunkiem innej osoby, która do tego nazywamy „tłem ramowym”, dekoruje wymiar macierzy oryginalności wynika z relacji z sobą w wojnie, którą wygrasz tylko wtedy, gdy będziesz miał odwagę być lustrem, które odzwierciedla odwrócony obraz składnej rzeczywistości. Polega na uznaniu, że istniejesz poza sobą. W pozycji innej postaci, uwięzionych w innym świecie, w którym autentyczność staje się rodzajem lustra, które odzwierciedla wizerunek tajnych aspiracji.

Przywództwo najlepiej „ja”, ale z pewnymi wymiarami, które odpowiadają konwencji między ważą a byciem lepszym, w nauce pewnej zdolności w konwersji, nie można zrozumieć w swojej istocie jako nauki o stanie faktów. W rzeczywistości przywództwo może mieć cechy ucieczki z matrycy, od w pełni rozebranego świata, w którym wszystko, co słyszysz, co widzisz, to, co dotykają, jest tylko rutyną, tylko wtedy, gdy budujesz swoją osobowość w fikcji, której nikt nie jest roszczenia.

A ktokolwiek stara się być w nieokreślonym czasie i przestrzeni, cudzoziemiec, który wchodzi w pewien poziom rzeczywistości zbudowany w korelacji z alter-ego (stanowiąc negację lub całość) z łatwością przyjmie ideę ucieczki od statusu więźnia stanu momentu w świecie, który się rozpada.

Nieświadoma tożsamością jest neo, prawdziwy bohater, właśnie dlatego, że nigdy nie próbował być jednym, typem, ale staje się coraz silniejszy, gdy przechodzi przez dziwne, ryzykowne, a nawet decydujące doświadczenia z progu snu, w którym marzenie ktoś inny się widzi.

Czy naprawdę chcesz odkryć siebie, gdzie nawet nie myślisz? Czy masz odwagę przełożyć się na nową rzeczywistość, w której odkryjesz prawdę zamiast iluzji?

Zaufanie do końca zapomnianego przez światSugeruje ludzkie przejście w stronę postaci, która zdradza jego autentyczność. Ten, który odważy się wrzucić się w coś, co wykracza poza niego, napędzając się do odkrycia nieświadomej tożsamości, faktycznie potwierdza jego status człowieka o głębokiej wiedzy, oparty na dualności między wyglądem a esencją, między konkretnym a transcendentalnym.

W przywództwie jest to tłumaczone jako „walka przed tobą”. Wychodzi zwycięzca tylko ten, którym udało się oderwić od rzeczywistości, aby powiązać tyle czasu z tym alter-Ego, uzupełniającym się, z którym stworzył magiczną parę.