Myślę o sobie każdego dnia

Staraj się odkryć swoją wewnętrzną wizję poza granicami własnego poszukiwań, poprzez pryzmat tego, co sztuka musi się w niej ukryć w odniesieniu do wszechświata, który jest samokonstruujący i ewolucyjnie samozadowolenie z własnych zasobów.

Myślę o sobie każdego dnia. Wydaje mi się, że zadaję sobie coraz trudniejsze pytania, które podkreślają upodobanie artysty na wszystko, co jest w ciągłej zmianie, ruchu, wszystkiego, co jest ulotne, przejściowe. Czasami, dzięki dziwnej wiedzy, uważam się za więźnia innego świata, bardziej spektakularnego, opisanego w tak wielu książkach z mistycyzmem orientalnym, może być podziwiany tylko na obrazie bezimiennego artysty.

I jak każde wejście do innego świata, w którym każdy dzień różni się od drugiego, moja niewola jest bardziej spektakularna poprzez urok technicznie niewykonalnego istnienia na tym świecie, cieszę się maksymalną wiedzą, jakby z wizji godnego reżysera, przyzwyczajony do połączenia aktora z zestawem, filmując go w przeciwnym nurcie, w wycięciu innych czasów.

Taki jest mój świat, przemierza się tak głęboko, jak to możliwe, horyzont wyobraźni stworzonej z zadziwiającym wstąpieniem do wzniosłej. Jest to skierowanie intelektualne, które odnosi się do sposobu, w jaki artysta żongluje elementami niewidzialnego świata, aby podkreślić złożoność dialogu z dziełem sztuki, która ożywia twoją odwagę, by uwierzyć, że poza rzeczywistością jest coś pięknego, wzniosłego, boskiego.

Dlaczego jednak się martwię? Ponieważ nieustannie czuję obecność czegoś innego od mnie we mnie, coś, co zakotwicza mnie w „I-Norigin-Uneal”, które należy interpretować z drobiazgowością i pełną mądrością, aby w pełni włączyć się do pracy z myślą o myśleniu nazywaTranormhisys. Oznacza wibracje odpowiedniego punktu w mikrokosmosie odtwarzanego człowieka przez słowa, bezpośrednio i pośrednio, poprzez przypowieści, przez ciszę, poprzez sposób, w jaki artysta udaje się splatać wsparcie kontekstowe dla pojęć wyrażonych losowo.

Takie pokręcona natura to moje myślenie, wciąż myśląc o sobie, że często zapominam doświadczyć i odczuwać całą istotność pracy.

Przywództwo: Czy możesz zmienić swój pogląd na akt tworzenia sztuki, zrozumienie, że możesz być znany pod kilkoma rodzajami bytu?

Wstępna uwaga. Z tego, co sam zauważam, będąc znacznie bardziej rozwiniętym światem, niż się wydaje na pierwszy rzut oka, na wypadek, gdybym miał pełne zaufanie do kosmicznego zakresu stałej genezy, rozumiem, że w rzeczywistości mogłem być znany pod kilkoma rodzajami bytu: jeden Bez końca jeden niedostępny, który nie komunikuje się osobiście z nikim i tym, który pracuje na świecie, jednak nie bezpośrednio, pośrednio, poprzez energię. Tutaj sztuka ma trudne słowo do powiedzenia: co może sprawić, że rozumiem, czego doświadczam, nie ma porównań i różnorodności na tym świecie.

A jeśli wyrafinowana struktura mojego mózgu obraca się wokół decydujących cech sztuki, procesu twórczego i stworzonego czynu, to jest oczywiste, że wszystko, co myślę metafory lub alegorie. Mówię tylko, że oddanie mojego mózgu sztuce odbywa się na mocy naturalnego usposobienia pierwotnego ja, aby zmierzyć się z tą fazą symboliki, która faworyzowała narodziny surrealizmu, angażując się w bardziej dojrzałe formy relacji z tym, co nazywa sięOkruszone(dynamika uczuć umieszczonych w bajecznej, wyimaginowanej lirycznej narracji).

I ilekroć mówię o umysłach, który można studiować tylko poprzez naukę sztuki, czuję, że znajduję się w słowach Patricka Drouota z czysto duchowej książki:

„Nagle czułem, że przełączam się na„ turbo ”. Moja wyższa świadomość i inne poziomy mnie wydawały się mnie szukać. Ale który „ja” i kto mnie szukał? Ja i ja, jakby różne rozproszone częście mnie ponownie się połączyli. Na tym etapie po raz kolejny wszystko stało się proste, oczywiście nie miałem ciała, istniałem, byłem jak sztuczny satelita na orbicie wokół ziemi, byłem bardzo blisko tej granicy, która oddziela jeden wszechświat od drugiego, wymiar, wymiar Z innego… Czułem się, jakbym dostał oryginalny wymiar, mój wymiar, ten, który miałem, ten, który mam i będę miał w wieczności. ”

Przywództwo: Czy możesz wzmocnić związek między sztuką a wszechświatem, zastanawiając się nad poszukiwaniem przeznaczenia, które można przeczytać na krótko przed jego zapomnieniem?

Myślę, że zrozumiałem, nawet jeśli znaczenie mojego siebie wykracza poza znaczenie konwencji unikania inności, podwójnego stanu świadomości obecnej w wielu światach. A jeśli nadal obracam się wokół siebie, obserwując promieniowanie lekkie, które aureuje mnie ze wszystkich stron, wokół podstawowych cech rzeczywistości, w której kolor duszy przeciwwagi rysunek zainspirowany atmosferą sugerowaną przez pewien stan, a potem mam tendencję Spójrz na obraz, w którym niewidzialny jest wizualnie reprezentowany przez metaforę ponownego odkrycia rajskiego wszechświata.

Lub to jest mój wszechświat, przekroczony sprytnym, pomysłowym umysłem, zjednoczonym paletą kolorów ciepłych, naturalnych i delikatnych, takich jak czerwony, żółty i pomarańczowy, który podkreśla obraz, w którym zawsze uważam się za to samo, i jednak uważam się różne. Oto, co się naprawdę dzieje. Idę za kulisami z myślą o tym, że znalazłem się dogłębnie, w sztuce, w nauce, w tym samym stanie i sytuacji, w chwili otwarcia kapsułki czasowej. Dlatego używam wiedzy metafizycznej, aby zrozumieć jak najwięcej tego zjawiska większej myśli niż samej wielkości.

W tym samym czasie nauczyłem się być kimś innym, zupełnie odmiennym od kogoś, kto nieustannie szepcze do mnie, aby pozostać taki sam. Nauczyłem się, że tylko na podstawie logiki piękna, w której metafora odgrywa ważną rolę, jest jedność mojej własnej znalezionej, która jest również częścią „Odysei” w poszukiwaniu Wielkiej Pracy Alchemicznej (pod rządami alchemicznej (zgodnie z pracą alchemiczną (pod rządami alchemika znak świętej tajemnicy).

Nawet jeśli pewnego dnia zostanę zapomniany na tym świecie, nawet jeśli moje słowa zostaną zapomniane bez poczucia winy, a jeśli zapomnienie weźmie wielkość zejścia na niejasne terytorium, przynajmniej mam wiarę, by uwierzyć, że wszechświat przyszedł Przywitać mnie. Otworzyłem na to i to dla mnie. Rozumiem, że misją sztuki jest bycie lustrem wszechświata, który bez ciebie jest nie do pomyślenia.

Dlatego oto wniosek:

Człowiek, który szuka siebie, jest człowiekiem, który myśli o sobie codziennie, jakby myślał o kimś innym w cieniu żarliwie wypowiadanych słów, z tą proroczą wagą, z którą tylko on ma je usłyszeć.

Każdego dnia myślę o sobie,Tak jak każdego dnia coraz bardziej rozpoznaję się jako ktoś inny. Wszechświat ustąpił miejsca cudownemu człowiekowi, z którym mam powód, by zakładać, że prawdziwa przyjemność w postrzeganiu sztuki jest ścieżką, którą należy podjąć, aby ja sam mógł zostać wszechświatem. Pewnego dnia zrozumiem, dlaczego nieskończony wszechświat może być odzwierciedlony w jednym człowieku, równie złożonym, deterministycznym i niesamowitym.