Ostatnia pamięć z krainy wzroku o oczach nieśmiertelności

Wielkie dzieło stworzenia jest wynikiem potrzeby natury zdominowanej przez wyższość ducha obserwacji i wrażliwość żywej artysty oczarowanej pięknem, które nie odprowadzi wraz z życiem.

Dwa obrazy zderzyły się w mojej głowie, pełne uroku, pełne koloru, pełne emocji, jakby były częścią stworzenia malarza, który nie mógł odsłonić swoich płócienów pomalowanych na czas z wielką ostrożnością i dużą duszą, tracąc szansę należy rozumieć w całej świetności jego geniuszu.

Pierwszy obraz liścia, który goni, goni i goni ponownie do tego nieustannego wezwania możliwego czasu tylko w bajkowym krajobrazie, zawartym we śnie pełnym magii. Drugim obrazem jest artystyczny opis majowej róży, świeżo kwitnącej, przygotowanej na wyjątkową przygodę w krajobrazie rzadkiego piękna, w którym wydaje się, że czas nie był.

Gdybym nie był więźniem mojego umysłu, który należy do marzenia o wielkich przedstawieniach sztuki, ponieważ sen jest również ucieleśnieniem mojego umysłu pełnego symbolicznego oskarżenia, który tylko natura może zrozumieć, z pewnością skierowałbym mój umysł Więcej i patrzenie na życie poza zaklęciem boskiego komfortu. Ponieważ natura, ze wszystkimi swoimi elementami, wysublimowana, tworząc smak piękna i wielkości, dała mi moc, by spojrzeć na to, czego nikt nie widzi, zgadnąć ani odkryć, zamieniając rzeczywistość w snów pełen wzniosłych obrazów.

I oto liść snu powoli wychodzi mi z umysłu, z wielkim współczuciem, z dużym impulsem i widać przez niewielkie znaczenie skojarzeń między wiarą a nauką, między stworzeniem a twórcą. Nie trzeba długo pogodzić z widokiem oderwanym od exuviile Simony Popescu, uchwycając szalejącą zieleń, która dalej rozciąga się w nierównych postaciach:„Nic nie jest szlachetniejsze niż pojedyncze spojrzenie, które łączy dwa serca z jednym wyglądem”.

Przywództwo: Czy twoje stworzenie ma taką wyjątkową jakość obserwacji i tę moc oka, aby penetrować głębię rzeczywistości, która zapewnia treści wizualne oparte na idei aspiracji do wysokości świata duchowego?

I tutaj liść przypomina mi siebie, o mojej twarzy, podziwianej w świetności trajektorii prawdziwie wizjonerskiego artysty, w innym stanie natury. Myślę, że w głębi duszy bardzo mnie troszczyła, ponieważ kręciła się wokół mnie jak wokół nieskończoności, mając nadzieję na rozkoszę moich oczu w przestrzeni lepszej przejrzystości pamięci, aby uzyskać podwojenie istota w nowej jednostce. Czuło się również, że niewidoczna siła popychała mnie, aby zapoznać mnie specjalnym sposobem odkrywania sztuki w życiu Stwórcy.

Mój horyzont staje się przejrzystością lepszej nieskończoności oskarżonej o urok pamięci mojej istoty, we śnie złapanym przez oczy, które nigdy nie męczą się, patrząc na wielką metamorfozę stworzenia, w którym sam jestem fermentem, emblematycznym generatorem nieskończonej semiozy metafor, które cenią elementy wizualnego alfabetu.

Moje oczy rozumieją słowa liścia przez język wizualny, aby malarz mógł uchwycić specjalny moment psychologiczny w życiu modelu, na linii zaostrzenia koordynacji artystycznej. Tak bardzo chcę być częścią jego kształtu i koloru, że czuję, że coś z boskości natury, jej wielkości, jest synchronizowane z biciem mojego serca.

Dlatego idea dążenia do wysokości świata duchowego wynika z synchronizacji aktu stworzenia z tą specyfiką natury, aby być w trwałym dialogu z własnym obrazem poprzez oświecone zrozumienie, mistyczne doświadczenie.

Przywództwo: Czy możesz wzbogacić wizualnie dostrzegane treści o wyobrażoną treść wzmocnioną ukrytą, wewnętrzną wypowiedzeniem środków ekspresji?

Zrozumiałem, dlaczego liść pozwala mi go dotknąć, nie przeszkadzając, jakby kłaniał głowę radości z bycia częścią mojego wszechświata, akceptując mój dotyk bez nakładania się na rzeczywistość twórcy, który ogranicza chaos, pozostawiając mi samodzielne wyodrębnienie obrazów Artystyczny z tego, co widać w jego głębi. Ponieważ doświadcza również ogromnej radości, nie zapomnianej, zagubionej w widoku sztuki nieopisanej blasku i wrażliwości, którą tylko artysta może odkryć w historii pełnej kolorów i uroku.

Chromatyczne akordy, kontrast między światłem a cieniem, personifikacja konkretnego wrażenia, pamięć o osiągnięciu zewnętrznej formy natury, forma otrzymywania piękna w scenerii pełnej fantazji i smaku, sprawiają, że ich obecność odczuwa się w nastrojach. , gdy zebrano razem, daj powstanie energii duchowej, która ma zachować wrażliwą osobowość. Czy jestem symbolem istoty natury, której nikt nie rozumie i postrzega jako archetyp ludzkiej wrażliwości?

Byłem liściem, który upadł na ramię cesarza Maxentiusa, zanim utopił się w bitwie o most Milvian. To sprawia, że ​​wierzę, że należę do potomka królów, magię mojego dotyku, delikatnego i ożywiającego, będąc jego ostatnim wspomnieniem z krainy wzroku o oczach nieśmiertelności. Czas, natura, wiatr, poprowadził mnie na ścieżkę spojrzenia, który nigdy nie zapomina o pięknie świata zagubionego w dziwnej i mylącej mieszance historii, pomysłów, języków i dialektów.

I tylko ty, ten, który pisze uniwersalnym głosem, masz prawo umieścić mnie gdzieś w krajobrazie Dalí, z skroplonymi zegarami na pierwszym planie. A jeśli jestem niekończącym się twórcą wszechświata, jedynym, który może mówić z naturą, zamienić się w liść, aby mógł być głównym świadkiem wszystkich ważnych momentów historii i na które nikt nie odpowiedział na Racja, więc dla mnie nadszedł czas, aby wypowiedzieć te słowa, które, mam nadzieję, nie będą na próżno:

Wzrok, który przetrwa i mija próbę czasu, jest przejawem mocy oka, aby zobaczyć w każdym promieniu światła, a w każdym elemencie natury jest pełna chwały i wielkości.

Ostatnia pamięć w krainie wzroku z oczami nieśmiertelnościByłem, kiedy spotkałem liść, a raczej, kiedy liść pojawił się w moim polu wizji, aby uwiecznić jako świat pod okresem niekończącej się historii.

Spoglądam w górę ze snem tajemniczego tęsknoty za ukochaną osobą i patrzę w kolorowe oczy, które obejmują wielkość natury. Masz rację, natura odpowiada mi, twoje oczy są mi tak drogie, że nigdy ich nie tęsknię.