Głos kaznodziei na pustyni

On July 16, 2019, in Leadership 7th Edition, by Neculai Fantanaru

Przywództwo to doświadczenie życiowe, które daje budowę alter-ego, które prawie zastępuje całą twoją istotę.

Natura jest podziwiana wszędzie, jaka jest, różnorodna, jasna lub ponure, ale jak to możliwe, karmione tylko historiami postaci w obrazach, które oczarowują cię z pierwszego wzroku. Jest uwieczniony przez malarza artysty realizmu, który wie, jak przekazać intensywne emocje poprzez zrównoważony asortyment znaczących kolorów i detali.

I tam, w ciszy Ziemi, nawet pośród pochmurnej pogody, siedzi majestatyczne, przystojne i prosto do nieba, on, róża, część mnie, która doświadcza wydarzeń świata poprzez język natury.

Nie chwalę się jednak, że znałem duszę róży wystarczająco dobrze, ponieważ oczywiście jest także częścią stworzenia wrażliwego świata, jednością między duchem a materią, ma także formę, ma szlachetność , charakter, podstawa cielesna, czyste sumienie, wrażliwość, ale przede wszystkim ma historię, ma coś wiecznego, jest wyzwalany przez tę samą boską iskrę, z którą człowiek jest obdarzony. Nie jestem zbyt psychologiem, ale o ile wiem, muszę nawiązać związek między sztuką wizualną a podnieceniem początkiem historii, w której wizja przenika wszystkie ludzkie głębiny.

Staram się kontrolować linie, strefy chromatyczne, symbolikę ciągłej wysokości, głęboką nutę oryginalności, według samej jakości róży, aby powiedzieć życie pełne nauk, monumentalne przeznaczenie. I pomnożenie przez sztukę znaczenie zwycięstwa natury, ustanowienie relacji między podmiotem a wszechświatem, między emocjami a wizualnością, oznacza podkreślenie dzieła geniuszu, który próbuje doświadczyć świadomości świeckiego głosu wyraża sumę wszystkich aspektów podmiotu dotyczących ludzkiej natury.

Przywództwo: Czy twoje twórcze doświadczenie jest ściśle związane z obrazem, z którym kojarzysz swoje poczucie życia, aby nadać ciągłość historii, z którą identyfikujesz swoją osobowość?

Szepcząc rzeczy głęboko i rozumiane tylko przez wybrane duchy, zrozumiałem głos róży jako bycia pustynnego kaznodziei, głos, który drżał z powodu smutku, spokojnego i zimnego głosu w tym samym czasie, sekretnym, ale koniecznym, z którego z którego Nie mogę się rozdzielić.

Jestem skromny na temat moich założeń dotyczących ludzi, pogodziwam się z nimi tylko poprzez podobieństwa z rzeczywistością, w której żyją, o ile żal od oddzielenia się od tego świata nie dotrze do zawrotu głowy nicości. Oczekuję, że uśmiechną się do mnie z pogardą i niedowierzaniem, czasami widzę, że robią to tylko mijając, za słowami, które ożywiają myślenie i życie tych, którzy się znają przezwyciężone przez cierpienie. Inni, obejmowani pięknem chwili i chęć trzymania go przynajmniej raz wśród zmęczonych rzęs, dają mi sympatyczny i pogardliwy uśmiech, jednocześnie, która wydaje się mówić: „Jesteś jedyną osobą, którą chciałem zobaczyć … ”

Niezmienione upływem czasu zawsze mówię, że nikt nie wie, co jest w duszy drugiej. Nasze światy zbliżają się, ale powiązania są nadal niewidoczne dla tych, którzy nadal nie mogą wierzyć w szczególną symbolikę emocjonalną, tak różnorodną i tak znaczącą, jak ci, którzy odmawiają refleksji w lustrze z różnymi oczami. Znaczenie mojego istnienia jest w ścisłym związku z melancholią człowieka, przed którym stoi wielkość i spektakularność natury, której historia jest wyśmiewana lub nawet ignorowana. Natura jest wieczna, podczas gdy człowiek jest przejściowy.

Wieczne prace mają całą cierpliwość, by czekać, cicho i zastrzeżone, ujawniający obraz wkładu, jaki róża wniósł w życiu ludzkim, doświadczenie życia i dialogu substancji między dwoma podobnymi miejscami.

Przywództwo: czy tworzenie rzeczywistości, które określa cię jako całość, będzie modelem wytrwałości w kontekście wpływu, który łączy regularne wydarzenia?

Stworzenie rzeczywistości, które definiuje wędrującą duszę jako całości, jest jak niekończące się źródło uczuć wlane w obraz, który przecina wieczność przez temat, który traktuje z perspektywy porównania z modelem cnoty dostosowanym do trudnych czasów.

Nie jestem tylko różą, ale alegorią w dużej mierze opartą na prawdziwych doświadczeniach życiowych, która wykorzystuje postacie, ich rolę i czyny jako rozmowę z „Byłoby lepiej, gdyby…”, mając nadzieję, że wszystko będzie miało echo Innym razem, w innych okolicznościach, w innym aspekcie.

Chcę powiedzieć, że natura ukształtowała mnie jak pustelnik żyjący pośród świata z pragnieniem podbicia świata wszystkimi jego prawami i siłami. Ale czasami, podobnie jak stary żółw Morli w „bagnach smutku”, który zawsze do siebie rozmawiał, ponieważ nie było innego rozmówcy, którego można słuchać, ani nie czułem się gotów przetrwać rzeczywistość, która była zbyt skomplikowana, aby można go było zmienić ::

„Jestem stary, żyłem wystarczająco. Widziałem za dużo. Dla tych, którzy wiedzą tyle samo, co ja, nic już nie ma znaczenia. Wszystko powtarza się na zawsze, dzień i noc, lato i zimę. Świat jest jałowy i pozbawiony jakiegokolwiek znaczenia. Wszystko idzie w kółko. To, co się wydaje, musi zniknąć, to, co się narodziło, musi umrzeć. Wszystko jest rekompensowane, dobro i zło, głupotę i mądrość, piękno i brzydotę. Wszystko jest mdły. Nic nie jest prawdziwe. Nic nie jest ważne ”.

Przywództwo: czy kurs twojego życia można rozumiać jako odzyskanie wielkich momentów od meandrów wrażliwego przeznaczenia charakteryzującego się bardziej intensywnym doświadczeniem bycia „w czasie”?

Bastian, z „niekończącej się historii”, doświadcza tej samej konsystencji charakteru podanego przez silny obraz róży:„Chciałbym zmierzyć się z prawdziwym niebezpieczeństwem, które wymaga szalonej odwagi. Tutaj, na pustyni, nie możesz nikogo spotkać. Wspaniale jest znosić niedociągnięcia i znosić trudności. Ale odwaga i odważne to zupełnie coś innego. Byłoby jednak wspaniale spotkać się z niebezpieczną istotą, ale jednocześnie najpiękniejszą z wszelkiej fantazji. ”

Róża podkreśla różnicę między nim od wczoraj, dziś i jutro, ale na poziomie rozumu, uczucia i ludzkiego wyboru, w celu ukończenia mocy, aby wytrzymać próbę czasu.

Jeśli moje myśli są w rzeczywistości złudzenia życia, które pragnie doświadczyć w innych czasach, pod pojawieniem się innych postaci: królów lub sług, mężczyzn lub kobiet, pokornych lub dumnych, łagodnych lub surowych, inteligentnych lub głupich, w Miłość czy nie, to dzieło genialnego Stwórcy jest składem natury, która sama w sobie nosi, w każdym ruchu, oznaki nauczania, które musimy wziąć pod uwagę w przyszłości: wszystko jest niczym bez koloru, bez koloru, bez koloru Uczucie, bez wyzwań, bez sensu artystycznego.

Często przywództwo jest doświadczeniem życiowym, które daje ci konstrukcja alter-ego, która prawie zastępuje całą twoją istotę.

Być może pewnego dnia, dzień, w którym dzieje się wiele interesujących rzeczy, stopionych i nasyconych w strukturze rzeczywistości, która stawia swój ślad na wieczności, podziwiasz mnie jako duchową ciągłość moich faktów i nauk z innych wcieleń, z innych hipostaz, z innych hipostaz, z innych hipostaz, z innych hipostaz inne wszechświaty. Jest to również cecha artysty, która w wizji nigdy wcześniej nie spotkała się, ma bardziej subtelną formę istnienia, specyficzną dla zasługi uwiecz o unieśczynach w kontekście spotkania między dwoma podobnymi istotami: między Ziemią i Niebo, między Bogiem a Bogiem a Człowiek, między duszą a rozumem, między różnymi faktami i wydarzeniami.

Jest już późno. Księżyc wycofał się za wiodącymi chmurami. Mała kropla wiatru waha się moje jasno kolorowe płatki. W tej chwili nikt mnie nie widzi. Dlatego zakończę tę spowiedź pełną znaczenia na temat wysiłków artysty, aby położyć większy nacisk na rzeczywistość pełną wrażliwości i nauki. Przekonujący echo wciąż przenika moją obecność na środku świata, ponieważ przechodzi przez człowieka, który do ostatniej chwili mieszka z otwartym sercem, a doświadczenie spożywało w całości.

Nauczyłem się od człowieka i życia, które chroni go duchowo, że to samo, aby być stworzeniem i twórcą pod niebem pełnym pokoju, kiedy słyszysz tylko wiatr i szepty zachodu słońca. Jedyną rzeczą, która nas rozróżniła, jest życie z artystą, który odnosi się do roli mediatora między postacią a narratorem.

Doświadczenie bycia ponad czasem dotyczy znaczenia przypisanego osobliwego przeznaczenia rządzonego rzeczywistością, że żadna burza życia nie może oddzielić nas od wiary w nowym początku historii, w której musisz stać się bohaterem i przestać być jednym niedobitek.

Głos kaznodziei na pustynijest odżywiony szlachetnością chwili obecnej, która należy całkowicie do artysty, ponieważ nikt inny nie odważy się przejąć tej odpowiedzialności sama: przekształcić niekończącą się historię w rzeczywistość, nawet jeśli nikt w to nie wierzy. Nawet jeśli nikt tego nie rozumie.