چشم ها تنها چیزی را می بینند که ذهن آماده است تا درک کند

هنگامی که شما انتخاب می کنید، آن را به طوری که شما ذهن را با روح، دلیل با خرد، برای پیدا کردن راه به خود واقعی خود را.

من قبل از نیمی از ماراتن طولانی مدت کوهستانی که فردا برگزار می شود، با دوستان خود ناهار می کنم. ما پخته شده، ما بطری شراب را باز کردیم، ما از غذا لذت بردیم. شراب تا به حال اثر خود را داشته است، من شاد و روشن، همانطور که می بینید. فردا، بیدار شدن از خواب 7 ساعت. البته، ما تا نیمه شب بازی می کنیم.

اما در حالی که همه منتظر فردا هستند، و در حالی که فردا منتظر بماند، هیچ کس به کشف توجه می کند که توجه یک نفر را جلب می کند: خودم. هر کس منتظر مبارزه است، یک شکل انگیزشی از تایید خود، رقابت است که هیچ علاقه ای به من نداشته است. تمرکز من بر روی یک مکان در پدیوم، یک واقعیت مجاور به کل است که من را قوی می کند و به آنچه که من انجام می دهم، به دست می آید، زمانی که افق آشتی روح را با ذهن نمی بیند، مصالحه را نمی بیند آتش شکوه، با شروع به سمت بلوغ، توافق بین آنها.

بنابراین، همراه با دوستانم، یک معنی عمیق تر از زندگی را کشف کردم، نه از یک برنده، بلکه از "تحقق شگفت انگیز"، این رضایتمندی که شما احساس می کنید زمانی که شما عمیقا به ذهن متصل می شوید که به رغم هر محاسبات عملی، می دانید که چگونه می توانید حفظ کنید انسجام یک کل موجود در حال حاضر و آن را در ارتباط با گروه های دیگر قرار می دهد. لذت من احساس می کنم چون من فرصتی برای صحبت کردن چیزهای جالب با دوستانم ندارم، بسیار زیاد است.

رهبری: آیا می توانید روح خود را با امکان تجربه موتور ناکافی آشتی کنید، بدون احساس ناامیدی از موفقیت به دست آوردن موفقیت گذشت؟

در آن شب آرام با دوستانم، قبل از روز مسابقه، من بهتر از تفاوت بین زمان احساسات و عملکرد، و زمان تحول که از درون من می آید، بهتر است. در وسط این بود که تجربه جشن از یک شایستگی صادقانه، پر جنب و جوش، انعطاف پذیر، این تجربه یک شادی ساده و آرام است که آگاهی از یک آغاز جدید از جاده را کامل می کند.

در حال اجرا داستان سرنوشت من نیست، این اثر سرنوشت پیش تعیین شده نیست، بلکه تنها اشتیاق است که احساساتی را که روح را گرم می کند و قدرت های جدیدی را به ارمغان می آورد، برجسته می کند. من فکر می کنم که درایو به سمت یک سرنوشت بهتر نباید توسط یک اشتیاق لحظه ای هدایت شود که در دراز مدت هیچ جا، حداقل از لحاظ معنای ماندگار زندگی که امکانات بی شماری را باز می کند، منجر می شود. حتی شروع به عجله در افکار می تواند ضرر و زیان ایده سرنوشت فردی است که سرنوشت دیگران را به اشتراک نمی گذارد.

آیا اینطور نیست؟ دشوار است که روح را با ذهن، توهمات با واقعیت، سرنوشت با وجدان خود، سازگار سازد. و، بیشتر از آن، من فکر می کنم غیر ممکن است تصمیم گیری های خوب را زمانی که شما انتظارات غیر واقعی است. من فکر می کنم که راه خود را در بدن خود زندگی می کنید، همانطور که روح خود را با جهان آشتی می کنید چیزهایی هستند که به شما توصیه می کنند، خیلی بیشتر از یک عنوان به دلیل چارچوب رقابتی که می خواهد به نشانه های موفقیت منتقل شود، به دست آورد.

رهبری: چگونه زمان تبدیل شدن به آن را تعریف می کنید، به معنای یک مسیر فردی از خود که به دامنه گسترده تر گسترش می یابد، تعریف می کنید؟

در اینجا این واقعیت است که من با یک لیوان شراب یک ماموریت تقریبا غیرممکن کشف کردم. این معادل کشف است که Alphonse Bertillon، Assistant Clerk در ستاد پلیس پاریس، ساخته شده در سال 1880 است. مشخصات و عکاسی جلو از همه مردم، برای ایجاد یک هویت منحصر به فرد برای هر یک.

من به خودم اجازه دادم باور کنم که یک لیوان شراب (Busuioacă de Bohotin) با دوستان خدمت کرده است مانند یک نوع عکس فراموش نشدنی است. در طول مسابقه فردا، دوباره یکدیگر را می بینیم. ما رقابت نخواهیم کرد. و اکنون فکر می کنم، بعد از شام، من قبلا اولین نبرد را به دست آوردم.

من دیگر به دنبال تجارب دیگران در کوه نیستم، نه حتی من. در حال اجرا یک چالش است، یک عکس که دینامیک، تنش را تولید می کند. و به عنوان دنبال کننده ای از تفکر دقیق، من از یک ذره بین یا هر گونه واکنش شیمیایی استفاده نمی کنم تا رد پایانی از کسانی که در اطراف من هستند.

من چیز دیگری را انجام خواهم داد. به شگفتی های دیگران، من سعی خواهم کرد که فردا علاقه مند به رقابت باشم. دوستان من بدون پاسخ باقی خواهند ماند. من یک دزد هستم: من به آنچه که من مجبور به ارائه آن هستم، خواهم داد. با تمام نواقص من، من از تجربه ای که به دست آورده ام بازگردانده ام، چون متولد نشده ام.

و تجربه من در حال اجرا یک کشف بزرگ است:مردی که خود را به دیگران مقایسه می کند همیشه یک مرد است که با خود مقابله می کند، بدون اینکه بتواند آنچه را که انجام می دهد متوقف کند. او دیگر مرد آزاد نیست؛ او زندانی جاه طلبی است تا بالاتر از همه باشد.

بنابراین، من از آنچه که با لذت می برم، خواهم داد. من به آنچه گذر می کنم، آنچه را که به طور قانونی به دست می آورم، آنچه که توسط ماهیت شرایط به من ارائه شده است، به من ارائه می دهم: من تمایل به پیروزی را از دست خواهم داد. تجربه زندگی، دوستی بین دونده ها باقی خواهد ماند.

در نتیجه، زمان تبدیل شدن به بودن من از طریق فردا می تواند به عنوان یک زنجیره ای از توالی های واحد، زنجیره ای از طرح های کوچک با مناظر تعریف شود، که من می توانم به طور گذشته به عنوان یک داستان از بلوغ کامل تحسین، از فرض حاضر و خود کشف

یک کشف یک مرد است که با چشمانش یک تصویر جلا از روح را ضبط می کند: لحظه ای که دیگران را در پیش زمینه قرار می دهد، بدون اینکه به خاطر داشته باشد که او یک مرد قوی است، بیشتر و بیشتر قدرتمندتر از همه است.

چشم ها تنها چیزی را می بینند که ذهن آماده است تا درک کند هنگامی که چیزهای مهم شما تمرکز می کنند از طریق فیلتر روشنایی و بلوغ عبور می کنند، با محدودیت جاه طلبی برای فشار دادن محدودیت ها و پیروزی خود را.

برنده واقعی دونده است که درک کرده است که آنچه که بیشتر در یک مسابقه مهم است، در صلح با خودتان باشد تا احساس کنید که شما با هر کس دیگری هستید، نه اینکه مرکز توجه آنها باشید.