Moralny wymiar przywództwa

On January 08, 2020, in Leadership XXL-Pack, by Neculai Fantanaru

Znajdź pół-duch, który uzupełnia cię w burzliwy krajobraz wydarzeń, dzięki doświadczeniu „nie ma nic, a jednak jest”, który cię kształci i czyni cię człowiekiem.

Goldstone (2016). Dlaczego przejrzałem ten film? Nie dla akcji, a nie dla prostoty edycji, nie dla niektórych dobrze zdefiniowanych retorty, a nie dla historii biednego miasteczka na końcu świata. Nie z powodu pojawienia się Indianina, który pozostawia swojego odważnego, pełnego przygód ducha, pełnego Ducha Świętego, mającą trochę drobnego, ale zimnego wyrazu pustynnego wiatru. Ale dla spokojnego końca poślizgnęło się między splecionymi meandrami znaczeń życia rzutowanych na fascynujące tło masywnych skał, pełne historii, rytuałów i przesądów.

Oczy widza oponują pustynię, aby uzyskać punkt podtrzymujący poza okrutnym spektaklem dziwnych wydarzeń. Ale aby móc powiedzieć, że sam żyjesz w ostatnich pięciu minutach filmu, na tym spokojnym muzycznym tle, które inspiruje spokój, własny państwo duszy bohatera złapanego między nowym światem a jego starymi korzeniami, więc tak Możesz odpocząć w ciszy, w echu wojownika, chwalebnego i wreszcie wolnych duchów, musisz najpierw przetrwać decydujące prawdy życia. Jeśli to zrobisz, wszystko zrozumiesz wszystko. I będziesz żył w pokoju ze sobą.

To nie jest szczęśliwe ani nieszczęśliwe zakończenie, ale jest to symbol mistycznego wezwania na ziemię. Podkreśl ten kawałek, który cię uzupełnia, podobnie jak przecięcie kolorów pomaga lepiej zrozumieć sztukę krajobrazu modelowanego przez artystę.

Być najpotężniejszym ogniwem, który łączy tajemnicze głębi ludzkich przeznaczenia, kruche w obliczu przejściowych rzeczy, z spełnieniem niezrozumiałego powołania. Pozostać z czystym sumieniem, pełnym wdzięczności dla tych, którzy pobożnie służyły drogi pełnej znaczeń życia, jako spadek z wszechświata, inicjatoryjną drogę według etapów wieku i duchowego wstąpienia, z wezwaniem do powrotu do pochodzenia.

Oto, co to znaczy być szczerym ze sobą w echo świata, który nigdy nie znika w nadchodzących wiekach…

Przywództwo: Czy twoja konstrukcja duchowa i tożsamości otwiera się w obliczu wzniosłej, oczyszczając istotę, która potwierdza prawdziwy charakter „tego, kim jestem” pośród teraźniejszości, który zaprzecza jej przeszłości?

To, jak niepokojące są czasami wędrujące prawdy życia przez duszę Indian, poza wszelkimi ograniczeniami, poza wszelkimi zastraszaniem, przeciwstawiając się jakimkolwiek autorytecie niż Bóg. To jedyny duch, który przetrwa wieki. Wszyscy inni podążają za materialną treścią bogactwa, z ich oczami na ukryte interesy, bardziej jak klątwa, jako więźnia, nie patrząc wstecz na to, co zostało utracone.

Taki jest pomysł filmu. Szacunek dla tego, który napisał scenariusz.

Zatrzymaj wszelkie wykroczenia w bicie pocisków gwizdających cicho obok uszu. To tragiczny fakt, a nie pocieszenie. Myślisz, że uciekłeś, ale pamięć pozostaje, przebita głębokimi i powściągliwymi uczuciami, jak rana, która ogromnie boli, nawet jeśli nie krwawi. I nawet gdy myślisz, że odsunąłeś się od pobicia zużytych faktów, czerwony płomień wciąż się w tobie pali, wzywa cię do lekcji życia, płacze z całego tego, co mogłoby naprawić błąd życia jako nieznaczny przechodnie na tym świecie.

Instynktownie, wyzwalająco, z siłą moralną, niektórzy wracają do tego, co naprawdę się liczy. Inni nadal uciekają z siebie.

Nigdy nie wyjdziemy poza ścieżkę odkrywania „Kim jestem?” Jeśli nie widzimy w środku rzeczy, które doświadczamy z godnością, które otrzymujemy od wysokości starożytnych przekonań i wzorców myślenia, oraz z perspektywy faktów, których będą żałować, kiedy będziemy starzy.

Dobry człowiek uznaje z czasów możliwość uświadomienia sobie własnej natury, znajdując prawdziwy sens życia w odzyskiwaniu zmarnowanego życia w świecach pokonanych, niekoniecznie wiedzy, która wynika z przejścia z „teraz” do ” następnie".

Przywództwo: Czy twoja natura odzwierciedla twarz wiecznego teraźniejszości w doświadczeniu esencji, które odbierają rzeczy ze stanu upokorzenia poprzez zużycie i pragmatycznie spożywane w powolnym rytmie faktów nie-sensorycznych?

Widziałem bardzo inteligentną, inteligentną kobietę, z tą iskrą glamour, wypowiadającą starannie wybrane słowa, które pod obrazem „wcielonej dobroci” zmierzają do bezprawia. Bez wyrzutów sumienia, bez zmartwień, bez strachu. Nie zdaje sobie sprawy, że w ten sposób dręczy swoją duszę, starzejącą się, coraz bardziej krwawiąc z okrucieństwa, które istnieje w niej. Taka toksyczna krew rozgrzewa się tylko na chwilę przyjemności. Jej zimną naturę można odczuwać od pierwszej rozmowy. Przełknęła ją również przeszłość, ale we współrzędnych życia bez standardów moralnych.

Czy jej prawdziwa motywacja była naprawdę chęcią wzbogacania się, za wszelką cenę? Może w końcu chciała tej wielkiej miłości do opowieści, ale miłość wybrała się źle, ponieważ musiała być utrzymana, pocieszona. I w końcu jej wielka miłość pozostawia pieniądze, ale bez niej. Linia przerywana objawiana słodyczami i przebiegłością, kontynuowała węzeł w głębi tragedii.

Ludzie w tej tragedii zawsze mają zwyczaj dać ciasto jabłkowym tym, którzy muszą powstrzymać usta…

Potem poznałem starego indyjskiego koloru, wykorzystując okazję do rozładowania swoich starych uczuć pośród świata, który nie wierzy już w ideały, prawa człowieka, Boga. Jego słowa są proste, przyjemne do usłyszenia, ale znoszone przez zmiany, które muszą zostać wdrażane. Jedyną rzeczą, która wyciągnie go z podstawowej udręki, od poczucia porzucenia w obliczu nieuniknionej zmiany, jest śmierć. Przybył obok swoich przodków szybciej niż powinien.

W swojej życzliwości prawdopodobnie nie żałował tego.

Przywództwo: Czy uważasz, że istnieje niezależność między rzeczywistością „wiecznego powrotu” a rzeczami, które straciły ich wartość, biorąc pod uwagę, że świat jest spójnym bytem, ​​w którym każda strona jest powiązana z wszystkimi innymi?

Zrozumiałem, dlaczego ludzie akceptują swój koniec, starając się zobaczyć, lub bez bycia widzianym, rzeczywistością „wiecznego powrotu”. Ponieważ patrzę na prawdę rzeczy z punktu widzenia przeszłości, która nie przekazuje po niej epoki. Jakbyś dał książkę pełną prawdy ślepy, który chce widzieć całym sercem, ale nie widzi.

Dlatego wszelkie ból wynika z wysiłku odtworzenia utraconego, trudnego do zobaczenia świata, wysiłku, aby zobaczyć prawdę i piękne w niektórych rzeczach, które straciły swoją wartość, równowagę, znaczenie, spójność lub formę, bez zdolności Racjonalizuj je, różnicuj je, gdy je losowo napotkasz.

Zostałem myślący o scenie bez żadnego wystroju, z wyjątkiem łóżka i krzesła. Ktoś powiedział, że wiele psów wędruje przez tę jałową pustynię, nie widziałem żadnego. Wycie obracało się w pewnym momencie na niebie. Tylko klin złapany w zraszaczy na przedniej szybie starego jeepa przypomina nam o tym, blisko końca…

Dwóch gliniarzy. Kowboj i Indianin. Trochę próżne w swojej prostocie, trochę zbyt mocne w swojej szczerości, są tylko o jeden krok od rywalizacji, tak że pod koniec filmu tworzą drużynę do redukcji, nie do pokonania duetu w obliczu korupcji. Pierwszy czeka na powstanie gorącego słońca, drugi czeka kiedyś na powstanie martwej duszy. W ich sercach płomień czujnej wiary wciąż migoczy. Surowa rzeczywistość nie zniszczyła jeszcze tego, co mają w nich najlepiej, piękniejsze, czystsze, bardziej wyzwalające. Prawdopodobnie magia wiecznego teraźniejszości jest weryfikowana przez lśnienie w nich poprzez siłę motywową tajnej myśli:„Walka ustanawia istnienie”.

Powiedziałbym, że bohaterowie tego filmu są odkrywani przez siłę dzwonka, który dzwoni trzy razy, a potem zatrzymuje się. Wystarczy, aby każdy z nich zrobił niewielki krok w kierunku śmierci, aby cały łańcuch stanów duchowych rozwinął sięw świadomościJako gong, który dzieli światy, ogranicza je do misji moralnej, podobnie jak miłość jest ograniczona do sił duchowych.

Każdy z nich ujawnia prawdę, że nie był świadomy, że zakłada w krajobrazie wydarzeń:„Każda rzeka uderza w skały z pełną siłą. I nawet jeśli nadal będzie biegał dalej, bardziej matowy lub bardziej czujny, nikt nie słyszy, jak krzyczy z bólu. ”

Przywództwo oparte na nauczaniu i moralności podkreśla ideę horyzontu przestrzennego, który jest wyjątkowy dla naszego ego i poza nas, w teraźniejszości, który nie zapomina o jej przeszłości, ale jest potępiony, aby ją powtórzyć i znosić jako niezbędną czystość dla wymiana z duszy na duszę.

Moralny wymiar przywództwakoncentruje się na „normatywnej racjonalności” na podstawie której uważamy to, co uważamy za dobre w spełnieniu pragnienia związanego z polem energetycznym „czasu przestrzennego” dla siebie: jego czystego zdarzenia wewnętrznego.