Co za cudowna rzecz, by być kochanym

Każdy urodzony chrześcijanin ma obowiązek i zaszczyt wspierać dzieło Boże w systematyczny sposób, jako próbę pogodzenia się z przeszłością i tym, co tam pozostało.

Spotkałem na ulicy bardzo biednego młodego mężczyzny, który kochał. Miał stary kapelusz, gryziono ubrania, przeszyty łokcie. Jego buty były pełne wody, a jego serce było pełne gwiazd.

Co za cudowna rzecz, aby być kochanym! Jest tylko jedna rzecz, która jest bardziej cudowna: kochać! Serce, przechodząc przez miłość, staje się heroiczne. Składa się tylko z czystości. Opiera się tylko na tym, co jest świetne i wysokie. Żadna niegodna myśl nie może w nim wyrastać, podobnie jak pokrzywy nie mogą rosnąć na lodowcu. Wysoka i spokojna dusza, nietknięta przez niskie pasje i emocje, które dominują w życiu i cieniu tego świata, szaleństwa, kłamstwach, nienawiści, próżności, nędzy, żyje w niebieskim niebie i czuje tylko głębokie i podziemne drżenie przez przeznaczenie , gdy górna część gór odczuwa trzęsienia ziemi.

Słońce wyszło, gdyby nikt już nie kochał.

Głębokie serca, mądre duchy, biorą życie tak, jak Bóg to zrobił! Jest to długa próba, niezrozumiałe przygotowanie do nieznanego przeznaczenia. To przeznaczenie, prawdziwe, zaczyna się w człowieku od pierwszego kroku wewnątrz grobowca. Wtedy coś przychodzi przed twoimi oczami i zaczyna być widziana wieczność. Pomyśl o tym słowie: wieczność. Życie widzi czas trwania. Tylko umarli widzą wieczność. Do tego czasu kochaj i cierpią, nadziei i myśl.

Biada temu, który kochał tylko ciało, formy, występy. Śmierć zabierze od niego wszystko. Zostanie zapomniany i straci swoją nieśmiertelność. Spróbuj kochać dusze, znajdziesz ich ciało. *

Przywództwo: jest jasność, że głębiny duszy, w której poznajesz Boga, przynosi ci formę, w której wasze introspektywne spojrzenie jest wykonywane na złamanym, zrujnowanym, ale nie beznadziejnym przeznaczeniu?

Jedyną siłą, która napędza człowieka na inny poziom, do dojrzałości, wiary, szczytu inteligencji, w życiu, które hojna dusza otrzymuje przez pokutę, jest cnota czystości. W tym kierunku droga wydaje się być nie tak bardzo przygotowana przez to ubóstwo, które może sprowadzić cię do ostatniego kroku, a z tego powodu możesz zostać ostatnim drań. Ale o ubóstwie, które mogą zmienić konieczność w cnotę, stając się odpowiedzią na pytanie: jak bardzo mogę zmusić się do oparcia się bólu i próżności świata?

Badanie zjawiska ubóstwa jako ludzkiego faktu na dużą skalę, badanie zarówno dobrych, jak i złych serc, wierzących i niewierzących, niezależnie od pracy z własną kultywacją intelektualną i duchową, wydaje się być rodzajem książki bez ołówka Twoja ręka, nie podkreślając najważniejszych aspektów odpowiedzialności: uzasadnienie faktów i ich weryfikowalność. Nie możesz czytać bez zwracania uwagi na siebie, bez zrozumienia doświadczenia innych, tak jak nie możesz wiele czytać bez zmęczenia oczu.

Praca jest warta więcej niż mężczyzna, powiedział malarz Eugene Delacroix. I myślę, że nie mylił się, ponieważ najważniejsze aspekty twojej własnej wersji bytu, w obliczu wartości, które mogą pomóc ci odnieść sukces w życiu (takie jak sprawiedliwość, wolność, prawda, dobroć, godność, otwartość, zaangażowanie), Musi zostać przekazany przez filtr zdrowego umysłu i wrażliwego serca. Praca twojej ewolucji od istotności do duchowości opiera się na użyciu pełnego potencjału przekształcania obaw i stresujących chwil w życiu w kreatywny sposób na odkrycie siebie i dowiedzieć się, co możesz zrobić, aby się spełnić.

Oto różnica między ludźmi, zgodnie z głębią duszy, i nic nie może go bardziej odróżnić niż spotkanie z Bogiem w nieznanym. Niektórzy akceptują ubóstwo jako dobrą okazję do ewolucji, znalezienie siły do ​​wykonania prawdziwego dzieła Boga, które jest ściśle związane z naturą umysłu, naturą własnej siły intelektualnej.

Bogactwo sprawia, że ​​młody człowiek jest leniwy, wysycha go z dowolnego celu. W młodości tylko ubóstwo, czystość i nadzieja są podstawowymi pomocy w wysiłku, aby otrzymać dzieło Boże. A prawdziwa wiara sprowadza się do nauki: odkrycie, stworzenie, wynalazek i ponowne ponowne. Tylko młodzież dokonuje zmian, starość maskuje tylko to.

Dzieło całego ludzkiego systemu chrześcijańskiego jest zgodne z dojrzałością i cnotą czystości, zmuszając w realistyczny sposób akt człowieka do bycia wielkim poprzez zdolność pamiętania życia jego duszy podlegającą ideałowi przebaczenia, aby zabłysnąć w ciemno, aby przekształcić cierpienie w władzę i mądrość.

Cóż za cudowna rzecz, by być kochanym przez BogaNie tyle dla twojego skromnego stanu, ale do przezwyciężenia tego stanu przez wiarę. A wiara jest długim procesem, niezrozumiałym przygotowaniem do potężnego przeznaczenia, zdolnego do rozmycia granicy między triumfem a konwulsyjnym płaczem i rozszerzaniem wiecznego związku między snem a rzeczywistością.

* Notatka: Victor Hugo - The Miserables, State Literature Publishing House for Literature and Art, 1960.