Jarak ing mripat sing ngupaya jarak

Kanggo njelaske jaba sesanti kanggo awake dhewe yaiku ndhukung persepsi cross: saka acara sing ora dirasakake, kanthi bebener sing sampeyan mung ngerti mengko.

Dot katon ing ngarepe mripatku ing kadohan. Iki minangka wong ing segara, sing ora bisa dakcritakake yen dheweke nglangi utawa nyandhang. Lan nalika aku ora weruh leluhur utawa apa-apa lifeboat, aku bakal ngerti manawa sing paling pas lan paling apik kanggo wong bisa mindhah tangane lan ora bakal ndedonga maneh. Kajaba dheweke kepengin nglangi menyang Bulgaria. Sampeyan ora ngerti ...

Karakter sing cerdas sing bisa ditindakake dening pengamatan iki ora bisa ngilangi kabeh bebener ing ngisor iki: Yen sampeyan ndeleng apa sing kedadeyan ing saubengé, sampeyan ngerti yen kabeh bisa dadi prerogatif individu Waca rangkeng-.

Wilhelm Huff ujar manawa, luwih gampang nulis babagan apa sing sampeyan deleng, tinimbang mbayangake kasunyatan sing menarik yen sampeyan bisa nggabungake dadi crita. Nanging Wilhelm Huff ora nulis babagan seni, utawa segara.

Kanggo ngomongake seni lan segara tegese kanggo nangkep unsur umum, prekara organik saka sing lair: ide tanpa wates lan nasibe. Kabeh iku masalah ing Tanpa wates, utamane nalika kita ngomong babagan kelairan kasunyatan sing melu hubungane karo ide sing mlebu ing lapangan seni, kanthi nasibe.

Kanggo nasibe kalebu, sepisanan kanggo kerangka simbolis, lan liya-liyane kanggo kabeh tokoh. Ing wektu liya, sampeyan kudu njupuk totalitas nyata kanthi modifikasi sing cocog karo persegi imajinasi sing diwenehake.

Kepemimpinan: Apa sampeyan bisa menehi persepsi sing jelas babagan hubungan sebab-sebab yen duwe tingkat koherensi sing unggul kanggo kasunyatan?

Nalika ana wong tekan segara, dadi nglangi utawa di-push dening arus laut, dheweke diaturake kanthi kudu ing pusat perhatian, kanthi tepat supaya bisa disimpen ing kasus bebaya. Ora dadi unsur biasa, nanging kasunyatan sing penting banget. Ora ana basa meneng lan kontekstual, nanging badan mbujuk sing meh estentatiously ngungkapake.

Ing seni, iki bisa diterjemahake kaya ing ngisor iki: ing endi ana papan sing kosong, Alam ngisi. Ing endi kita mung weruh bagean sing katon saka tumindak tanpa perspektif, ekspresi sing jero banget katon katon. Pengarepan sing gedhe banget, ora ana sing ora. Iki nerangake kasunyatan yen kita ngomong babagan sebab-sebab, kita ngomong babagan kasunyatan sing ora bisa mandheg, nanging kasunyatan sing bisa ngowahi wong saka kahanan apa wae.

Dadi, ing kasus iki, kita bisa duwe loro podo, urip sing disengaja sing kepepet ing saben liyane: perenang profesional lan wong lanang ing lemut lemas. Kita uga bisa duwe rong lingkungan sing padha: lingkungan sing wani nglawan banyu, utawa lingkungan sing ora kentekan lan ora pati ngerti. Gumantung saka tuntutan sampeyan kanggo ngowahi relatif dadi mutlak, sing duwe bagean seni sing penting.

Dumadakan, sawijining acara dadi signifikan amarga jero ing segara "individu" sing dadi luwih jelas, utomo kabeh sing apik banget. Dadi, ing Art, unsur sing nggumunake diwenehake dening titik kasebut sing dadi luwih penting tinimbang kabeh. Finite dadi luwih penting tinimbang tanpa wates.

Langsung, yen sampeyan pengin nelpon dhewe artis, sampeyan kudu golek cara kanggo nglambangake siji-sijine.

Lan yen sampeyan pengin ngerti kepemimpinan liwat prisma seni, sampeyan kudu ngembangake sesanti sing nyumbang kanggo ngerti babagan kahanan sing luwih jero babagan kahanan sing ora ana spontan.

Jarak ing mripat sing ngupaya jarak Nuduhake ukuran sing biasane sampeyan ngarepake saka seniman sing bisa nyedhaki ukuran Penciptaan, nggabungake unsur-unsur sing dadi animasi, puisi lan fotografi. Kanthi cara iki, dheweke duwe kemungkinan katon ngluwihi prekara, sing dipercaya dadi "Bantal", nyorot ekspresi seni anyar - nggawe artis.

Utawa, minangka panulis Mircea Opriţă, amarga iki sampeyan kudu nemokake makna anyar saka fragmen sing samar, kanthi konsistensi meh nyeri banget ditolak kanthi cara sing lengkap utawa ing perwakilan sing koheren.