Oczy przyzwyczajone do zobaczenia niewidzialnego

Cenny obraz nie pomija emocji smutnego początku historii, a raczej podkreśla świadectwo wspaniałej podróży egzystencjalnej.

Jestem w Palas Mall. Przyglądam się uważnie plakatowi na pierwszym planie, który jest piłkarzem, który nie wydaje się mieć nic specjalnego w porównaniu z innymi piłkarzami. Szczerze mówiąc, nie wiem, dlaczego patrzę na plakat, nie wiem, dlaczego piłka wydaje się wyprzedzać piłkarza, ale coś przyciąga mnie do tego obrazu. Nie kolory, a nie projekt. Powiedziałbym nawet, że ten obraz nie przekazuje żadnej wiadomości.

Ale zakładając, że gracz miałby coś ważnego do pokazania, byłbym ciekawy, jakie funkcje istnieją w narzędziu zarabiania pieniędzy, a raczej w promotorze wydarzeń. Bo piłkarz może być czymś, co wymaga jego wizerunku, prawda?

Gdybym musiał nadać nazwę tego plakatu, gdybym był wyróżnionym graczem, miałbym gotową odpowiedź na pytania filozofów. W tej chwili przychodzi mi na myśl tylko jedno imię, wyrażając alluzyczne znaczenie wiersza wielkiego piękna i rzadkiego przysmaku: „Czuję się żywa”.

Tak, czuję, że żyję dla obrazu, który sam przypisuję człowiekowi zdolnemu zapewnić konsekwentne występy światowej klasy przez wystarczająco długi czas.

Aby obraz stał się niezapomniany, należy go zobaczyć i odczuwać bezpośrednio, poprzez łatwą mediację procesu kondycjonowania, który stymuluje różnicowanie, autorefleksję i samoocenę.

Jest coś jeszcze. Wśród abstrakcyjnych poglądów, że taki piłkarz nabywa, dobrze sformułowany na obraz wielkiej sugestywnej siły (zinternalizowanej jak w poezji tradycjonalistycznej), istnieje pojęcie, które zasługuje na szczególną uwagę. W rzeczywistości piłkarz nie zna wartości ani czasu trwania uczucia, które ktoś odczuwa, patrząc na jego wizerunek. Wydaje się jednak uczciwe wierzyć, że piłkarz zna czas trwania uczucia, o ile odzwierciedla on ruch ciała, nóg i rąk, które muszą być dobrze skoordynowane w określonej sytuacji.

Tak więc, gdy istnieje więcej możliwości zintegrowania piłkarza na obrazie, a gdy obraz wydaje się odtwarzać poczucie bezpieczeństwa, które animuje sportowca podczas meczu, to jesteś gotów uwierzyć, że najbardziej wrażliwy, bardzo ekspresyjny portret i , równie bliski rzeczywistości jego twarzy, jest ściśle związany z poczuciem kompetencji (powyżej męskości i seksapilu).

Błędem byłoby wierzyć, że piłkarz jest tylko obrazem, jeśli nie biorę pod uwagę faktu, że przede wszystkim jest człowiekiem, który pokazuje serce, pasję i dumę z gry. Obraz może pokazać profesjonalną satysfakcję jednostki. Samokoncepcja (wiara w zdolności) i pewność siebie (działanie bez nadmiernego lęku przed osądem innych).

Przywództwo: Czy koncentrujesz się na skoku w jakości życia, który skraca czas narażenia na niekorzystne okoliczności, aby uzyskać wizerunek o wysokim wpływie?

Gdy tylko stajesz się obrazem, zaczynasz integrować się z wyższą sferą postrzegania atrakcyjności i rozgłosu, która promuje pewne zachowanie, pewne nastawienie, pewną rzeczywistość, określając zainteresowanie zmianami i nowością. I to, po prostu chcąc pokazać, jak wykwalifikowany jesteś w użyciu swojego obrazu, aby zbudować lepszą wersję siebie. Dlatego obraz z piłkarzem może inicjować i utrzymać motywację.

Innym sposobem wizualizacji obrazu jest niewypowiedziana część tego, co myślisz, gdy zawiedziesz. Ale równie dobrze obraz może kontrolować to, co myślisz, gdy musisz chodzić „na scenie”.

Następnie przychodzi chęć zadziwiania, stworzenia bazaru wrażeń i uczuć, bycia w centrum uwagi, fakt, który należy do samej istoty człowieka, do jego skromnych początków. To, że piłkarz nie byłby w stanie idealnie zmieścić się w obrazie z rolą „sensacyjnej reklamy”, gdyby nie wiedział sukcesu, że imponująca historia życiowa, godna filmu Oscara, twierdzi.

Jeśli przyjrzymy się mu uważnie, nie widzimy „rewelacyjnego dzieciaka, które dorastało w sierocińcu”, widzimy tylko powód, dla którego zwykły człowiek wyszedł z anonimowości: chciał być kimś, zamiast gnijąc jak skamieniałe skalne .

Ten, kto zrozumiał związek między przywództwem a wizerunkiem, wie, jak ocenić człowieka w świetle ostatniej rzeczy, która się wydarzyła, a nie w świetle doświadczeń żyjących w młodym wieku.

To przypomina mi trochę bohatera Papillona z powieści autobiograficznej napisanej przez Henri Charrière, która w pewnym momencie całkowicie się zwolnił przed własną próbą:

„Gdybym mógł zostać wrzucony na tę ścieżkę zgnilizny, dzieje się tak, ponieważ muszę szczerze przyznać, że byłem stałym kandydatem, który zostałby tam wysłany. Społeczeństwo ma prawo się bronić, ale nie zemścić się. Tak, wszystko jest możliwe. Ale człowiek nigdy nie zgubił się. Cokolwiek mógł zrobić, zawsze w pewnym momencie jego życia jest szansa na odkupienie się, stać się dobrym człowiekiem i przydatnym dla społeczności. ”

Z tego, co można zobaczyć, obraz, który nie wychodzi z twojego umysłu, jest przede wszystkim historią skromnego człowieka, który nie przegapił swojej szansy, by zostać bohaterem. Ktokolwiek nie szanuje wszystkich powołanych, aby byli widziani w całym swoim małym, nie będzie w stanie doświadczyć tej historii życia, która oddaje rozwój duszy, aktywując uczucie, kultywując powołanie na najwyższym poziomie udoskonalania. Tak więc cenny obraz nie pomija emocji smutnego początku historii, ale raczej podkreśla świadectwo wspaniałej podróży egzystencjalnej.

Załóżmy, że przywództwo odnosi się do twojego wizerunku w lustrze prawdziwego świata. Jak sprawić, by twoje oczy wierzą, że to, co widzą z perspektywy, jest aprobatą twojego serca do obrony przed „potępieniem do zapomnienia” przed przystąpieniem do różnych sytuacji wydajności?

Oczy przyzwyczaiły się do widoku niewidzialnegosą w stanie rozróżnić różnicę między rzeczywistością, która zawsze stanowi ograniczenie, a pragnieniem nieskończonej wielkości, która nie wie, skąd pochodzi, ale z pewnością umieszcza cię w sprzyjającym świetle, w żywych obecnych.