Ioana Sarah (V)

Istotą kompozycji figuratywnej ważnej i trwającej przez wszystkie dni życia jest powrót do pogłębiania prawdziwej sztuki.

Musisz być bardziej dyskryminujący z pomocą, jaką uczynić innym ludziom. Dwa punkty, które łączą się razem, tworzą wyjaśnienie. To jest imperatyw. Na przykład, jeśli się urodziliśmy, tak naprawdę nie rozumiem, dlaczego umieramy. Może powinniśmy mieć imię lub coś zrobić na tym świecie. Oczywiście nikt już nie potrzebuje wyjaśnień, ponieważ też nie są konieczne, nikt już o nie prosi. Ludzie wychodzą, ostatnio idąc na palcach, niektórzy tęsknią za życiem innych, innych niosących obciążenia. Trudno mi to zrobić, więc lepiej porozmawiam o cudach mojego życia i o czym jestem sobie winien. Pozostaje wszystko, aby spojrzeć bezpośrednio na bok najbliżej rysownika…

W pewnym momencie powiedziałeś, że błyskawica i ogień są jak malowanie i szczotkowanie: musisz wiedzieć, jak sobie z nimi poradzić i o co je prosić. Zgadzam się, z jednym wyjaśnieniem, że proszę cię, żebyś mi to zrobił. Jest to prawie logiczna prostota między błyskawicą a ogniem. Ale malarstwo jest naturalnością, która uderza mężczyznę, jeśli w jakiś sposób został wymyślony przez narodziny kilka razy. Rzeczywistość jest dokładna i aby malować, musisz ograniczyć się do wszystkich niepotwierdzonych zjawisk. Być może dlatego rodzą się malarze skrzydlowani. Kiedy łączą się dwie wielkie siły, tylko wtedy ujawnia się „moc Boga w Chrystusie”.

Powinniśmy o tym porozmawiać w szepcie. Bóg nie jest czymś, co można zdefiniować, nie możemy nic o tym powiedzieć tak, jakbyśmy opisali niektóre kolory, na przykład czerwony lub niebieski. Być może Bóg jest znaczeniem, dzięki którym usprawiedliwiamy nasze życie między dwoma punktami: między śmiercią a nieśmiertelnością, między materią a duchem. A jeśli niebo toleruje Ziemię, dzieje się tak dlatego, że ziemia i niebo istnieją przez światło lub dlatego, że Ziemia żywi się światłem nieba. I musisz tolerować ludzi, ponieważ ty też jesteś człowiekiem. I wszyscy ludzie są pod tym samym niebo i żyją na tej samej planecie: Ziemi.

Przywództwo: Czy stałeś się przedmiotem stałego dochodzenia, powtarzając momenty, różne jednostki głosów, emocji i prawdy, które stają się częścią przesłania psychologicznego?

Masz rację, nasz dialog nie wyczerpuje jego motywu, ale rozszerza go tylko między myśli, emocje i słowa, w postaci przesłania psychologicznego: że podobne istoty mają więcej wspólnego niż te, które się różnią. Jesteśmy jak dwa głosy, które są słyszane, uzupełnione i zharmonizowane, nawet jeśli dają poczucie zamieszania. W tym przypadku jesteśmy świadkami prawdziwego dialogu między dwoma głosami, z których każdy koncentruje się na własnym materiale tematycznym. Podobnie jak w artykule Tudora Cătineanu, który wydaje się najlepiej zarysować związek między nami:

Tutaj dwa głosy wchodzą w dialog, który przecinają się ciągle: jeden mówi: „Trzy kroki po lewej / tylko jeden krok po prawej stronie”, podczas gdy drugi śpiewa i uspokoi się: „Trzy kroki po prawej stronie / i nie a nie krok po lewej stronie. ” Rezultatem końcowym jest albo ruch w okręgu, albo pozycja stojąca czekająca na posąg.

Jest prawo natury: kochamy innych, zapominamy o sobie, doświadczamy deszczu, a potem żałujemy. Tworzymy rodzaj chóru z tęsknoty; Śpiewamy dla siebie. Jakie mamy pasje. I obudziliśmy się, nawet tak naprawdę nie kochaliśmy. Och jaka szkoda ! Tak, OIOM, miłość i pasja, którą mamy w nas, to piosenka śpiewana przez chór tęsknoty za sobą, to gwiazda na niebie oświetla ziemię. Widać tylko słońce, zarówno gdy niebo świeci, a gdy ziemia świeci. I tylko ci, którzy robią zdecydowany krok naprzód, z dużą odwagą, w kierunku stworzenia ważnej i trwałej muzyki, będą mogli powrócić do pogłębiania prawdziwej sztuki. I będzie pomógł mu Bóg.

W końcu myślę, że wszyscy staramy się tworzyć muzykę z biletem, aby uciec od własnego cienia, ucieczkę od własnej świadomości, jakby uduszona snami, ideałami i pragnieniami, które są zbyt trudne do spełnienia. Być może jednak muzyka, która podoba się umysł, nie jest biletem do popularności, ale punktem, w którym dusza tęskni za czymś, czego nie otrzymuje. Jak wygląda punkt znikający?

Przywództwo: Czy możesz nadać kolor i dynamizm nieuchronnie statyczne plastikowe ramki, biorąc pod uwagę wejście drugiego głosu, zanim pierwszy wyczerpał jego motyw?

I zdjęcia, które robisz ze sobą, nic nie zmienia, ioana. I będziesz płakać. I doświadczasz tęsknoty. I będziesz tego żałować. I przegrasz. A ty odchodzisz. I to będzie bolało. I nauczysz się. Nauczysz się żyć ze wszystkim. Nauczysz się patrzeć ludziom w oczy i stawić czoła ich niesprawiedliwym słowom. Nauczysz się chodzić prosto i pewnie. Nauczysz się zostawiać ludzi i kontynuować. Nauczysz się być silnym.

Twój ruch na zdjęciach nie jest tym samym obrazem muzycznym, który otacza się w prawdziwym życiu, ale stanowi nowy wymiar bliska nowej zbiorowej rzeczywistości, generując pewne występ. Wydajność bycia autentycznym w każdej roli, którą podchodzisz, niezależnie od tego, czy pociąga Cię jakiś aspekt swojego życia. Ale nie jest to zjawisko oparte na technikach iluzji do tworzenia nowej sztuki, takich jak sztuka filmu, która opiera się na dynamice nieuchronnie statycznych ramek tworzyw sztucznych zdolnych do generowania metafizyki indywidualności nad doświadczeniem życiowym.

Twoim pierwszym obrazem była technika kompozycji, specyficzna dla muzyki barokowej, która wiąże się z wejściem drugiego głosu, zanim pierwszy wyczerpał jego motyw. Następnie technika komponowania obrazów i tworzenia iluzji ruchomych obrazów, która zamienia twoje życie w filozofię, w której dwoje ludzi utrzymuje kontakt wzrokowy poprzez słowa i dialogi. A raczej jest to w tym problemie fizycznym. Dwie osoby starają się usłyszeć dźwięki zbliżającego się pociągu. Jeden z nich zbliżył mu ucho, a inny nie…

Przywództwo jest wizerunkiem życia, w którym wszystko można dokładnie obliczyć na poziomie pozycji przyjętych przez podobnych ludzi: pozycja kompromisu przyjęta, gdy każdy próbuje obrócić dłoń drugiego w pozycji poddania się.

Ioana SarahPodkreśla związek między dwoma ludźmi, których życie przeplatają się przez przesłanie: „Jesteśmy tacy sami, więc tęsknię za tobą”. Z chęci prawdziwego zrozumienia drugiego, każdy próbował przestudiować swój sposób bycia, ponieważ trzymali go na kilku zdjęciach lub za kilka chwil prawdziwego życia, gdzie improwizowana muzyka stanu umysłu i koncepcja Life spotyka się nieco z operą mydlaną przez stos szeptów, tajemnic i różnych oczekiwań.

Dialog między nimi daje widzowi obraz, w którym wszystko - słowa, emocje, uczucia, świadomość nie sugerowałoby postawy walki, ale zamiar uwolnienia nieuporządkowanych energii: ich energia jest niewystarczająca do postrzegania zgodności, harmonii i wytrzymałości, ale tak jest Wciąż pomyślny początek.

Lub, jak ktoś słusznie powiedział:„Zajęcie czasu, poświęcenia i uwagi, aby zrozumieć subtelności tego obrazu i pełne zrozumienie intencji artysty”.