Artysta, który otworzył oczy na sztukę

Rzeczywistość, do której się odwołujesz, jest bezpośrednio proporcjonalna do sposobu, w jaki twoje oczy dostosowują się do widoku obrazu odzwierciedlonego we własnej percepcji.

Ujawniłem swoją artystyczną stronę, widząc piękny sposób, w jaki prezentowane są wielkie dzieła innych artystów. I w zamian za mniej ulotną rzeczywistość znalazłem się w obliczu niezwykłej rzeczywistości, co oznacza samozwańczy postrzegania, którego nie byłem zafascynowany. Aby lepiej mnie zrozumieć, wyobraź sobie przez chwilę, że patrzysz na obraz przedstawiający świeże, czerwone róże w białym wazonie, wszystkie ułożone na szarym tle. W końcu chodzi o kolory, prawda?

W rzeczywistości bardzo podoba mi się kolor czerwony, ale nie lubię odcieni szarości lub bieli, więc ta kombinacja kolorów może negatywnie wpłynąć na ewolucję mojej wizji wobec kwintesencji rzeczy. W szczególności, gdy moje oczy napotkają tę kombinację kolorów w dowolnym miejscu i na pewno się z nią napotkają, unikną możliwości autentycznego podejścia do tego, co wiedziałem, że jest sztuką. Można zauważyć, że moja rzeczywistość sama jest stworzeniem widocznym oczami, które otwierają się tylko na to, co mnie inspiruje, ale także regeneruje intensywność moich emocjonalnych uczuć, w oryginalnych odczuciach wiedzy otrzymanych ze świata zewnętrznego.

Mówiąc wprost, w mojej wizji, w przyjemności z moich oczu, aby podziwiać pogląd, stworzenie lub pewne rzeczy, istnieje związek między kolorami i uczuciami, w pewnym stopniu odniesienia. Co mogę powiedzieć, może powinienem przejść przez nieostronny filtr trzeciego oka, będąc koniecznym do ponownego rozważenia i ponownego skonfigurowania rzeczywistości - biorąc pod uwagę zdolność kolorów do uzupełniania się nawzajem i fakt, że ekstremalne przyciągają. Życie w różowym nie znaczy różowego wszędzie, ale szary od poważnego i sentymalnego, który również jest utracony w kierunku białych tonów, szybko degradując.

Czy rozumiesz, dlaczego mówię, że czasami artystyczna strona mojej istoty rozumie wszystko po sposobie, w jaki wzrok odróżnia kolory, wykorzystując jako punkt odniesienia komponent poznawczy przyciągania do uznania piękna jako estetycznego uczucia? Ale zanim przejdę bardziej szczegółowo w analizie piękna, za pomocą której każde stworzenie może stać na grę subiektywności, leżąc u podstaw logo, muszę wziąć pod uwagę dobrą metodę szkolenia, świadomość osobliwości pojęcia i języka języka Stworzenie artystów, których podziwiam.

Przywództwo: Czy twoje spojrzenie jest syntezą całej istoty, która straciła się z powodu nieograniczonej dumy, sabotowanej przez kompleks własnej wyższości?

W pewnym momencie czytałem w książce o sztuce o tym malarzu w Antwerpii o imieniu Joos Van Cleef, najlepszym kolorystyce jego czasów. Malował swoje obrazy do tyłu, aby ludzie mogli zobaczyć coś interesującego, nawet gdy obrazy zostały wywrócone do góry nogami. Powiedziałbym, że miał mały problem z rzeczywistością. Obrazy, które namalował, prawdziwe dzieła sztuki, w których widział je od tych, do których je sprzedał, starał się pożyczyć, aby „poprawić” je, jak powiedział. I tak zrujnował ich wszystkich.

Szkoda, że ​​zrujnował takie piękne rzeczy, takie cenne produkty artystyczne, tylko z powodu ambicji nadania głosowi wizji, którą oko chciał się pomnożyć, przełożyć ją na wizję, która wykraczała poza granice jednomyślnie zaakceptowanych normalna.

Czy mamy do czynienia z twórcą wizualnego systemu myślenia? Być może jednak Joos Van Cleef miał kolejną rzeczywistość za oczami, doskonałą okazję do przetestowania jego innowacyjnego ducha, mniej wizji racjonalistycznego oświecenia. Prawdopodobnie jego inicjatywa nie była postrzegana pod względem „negatywnych skutków ubocznych”, ponieważ pozostały one również w innej rzeczywistości. Postrzegał przeciwną stronę rzeczy, tak jak wolę kontrast kolorów z ich przeciwieństwem.

Wszystko jest w spojrzeniu. Czasami wzrok jest syntezą całej istoty, która straciła się z powodu nieograniczonej dumy, sabotażu przez kompleks własnej wyższości.

Pozwól, że powiem ci coś innego. Większość kolorów, które postrzega moje oko, nie jest przełącznikiem i odwracaniem uwagi od źródła stresującej sytuacji, ale raczej wynikiem konkretnej potrzeby, pragnienia, przekonania i służy celowi satysfakcji, którą chce niezależny artysta mieć. W rzeczywistości moje oko nie wie, czym jest oświecenie, tak jak nie wie, jak malować, ale ma to duży wpływ na to, jak widzę świat, rzeczy, jak się manifestuję i jak rozumiem, kim jestem.

Istota, która straciła swój kierunek, jest wynikiem ego, które nadal szuka przyczyn, z których cierpi, nadal jest Donem Kichotem, lekkomyślnym bohaterem zawsze gotowym do przechylania wiatraki.

Jeśli się obudzę w obliczu nieznanej rzeczywistości, przekonany, że mogę ją zmienić lub poprawić na moją korzyść, dzieje się tak, ponieważ moje oczy wyczuły doświadczenie, w którym granice między sobą a resztą natury są zamazane. Być może oko zauważyło doświadczenie, w którym satysfakcja jest niższa, a wynik oceny przesłanej pracy, pod wpływem poszczególnych wyników, nie jest uznane za uzasadnione.

A gdy odczucia wzroku stają się zwracając uwagę w momencie, w którym tylko oczy wychwytują esencję przedmiotów zewnętrznych, wówczas rzeczywistość, do której się odwołuję, jest bezpośrednio proporcjonalna do sposobu, w jaki oczy są wypełnione radością lub gniewem na widok obrazu odbitego we własnym postrzeganiu.

Tak jest. Przywództwo nabiera wartości zaangażowania w akt samoświadomości poprzez akt stworzenia, dzięki któremu można rozwinąć postrzeganie siebie, ale może także zdobyć wartości edukacji ducha samozadowolenia. Jest to sugestywne, ponieważ dzięki postawie rzekomej wyższości człowiek straci coraz więcej swojej wartości jako istoty, będzie chciał coraz bardziej wykorzystać swój potencjał, nie konfrontując nikogo innego niż on sam.

W jaki sposób osobowość, która najlepiej cię definiuje, aby zdobyć poczucie rzeczywistości? Czy jesteś człowiekiem, który szuka doskonałości w szczęściu i uwielbieniu? Czy jesteś artystą, który uważa swoją doskonałość w zdobywaniu podobieństwa do poszukiwacza piękna, który bardzo zajmuje się elementem zewnętrznym? Czy markowe treści twojej sztuki można zdefiniować jako treść twórcy piękna poprzez samą sztukę wrażenia? Czy to spowoduje bunt przeciwko sobie pewnego dnia?

Sposób, w jaki oczy nadal widzą rzeczywistość, jest ściśle związany z tym, jak czujesz się w sobie, wspominając, że ego, które jest samokontroli i samokształcenie, że ma pewną moc, jest ego, które żyje na stałe poza nim.

Artysta, który otworzył oczy na sztukęjest poszukiwaczem piękna, który tylko poprzez kultywowanie pozytywnego poczucia siebie nauczy się odróżnić odczucia istoty od uczuć ego, przynosząc równowagę w jego umyśle i sercu. Taki artysta będzie wiedział, jak nakazać jego oczom, aby zobaczyć tylko to, co umysł jest gotowy zrozumieć, a nie w to, w co umysł jest gotowy uwierzyć.