کاهش EGO به سطح نگاهی ما بر روی واقعی

آنچه که در ذهن شما می بینید بر اساس همه چیزهایی است که شما به عنوان یک گام دیگر به سمت یک سطح عمیق درک خود را درک می کنید.

من در روز شنبه به "Egg" رفتم. من یک بار دیگر می روم، حتی اگر بلافاصله پس از رقابت، من گفتم هرگز دوباره نخواهم رفت. 10 کیلومتر اول یک جنون کامل بود، زیرا جنون گاهی اوقات قیمت نامیده می شود"ارتفاع 1600 متر"،به معنی صعود شیب 10 کیلومتری. و به عنوان بسیاری از رقبای یک فایل تک تپه تپه، با گام های کوچک، نزدیک، و من، تلاش برای حفظ بهترین، به تخیل من، جسارت برای یک لحظه برای بازنویسی قوانین صعود پرماجرا،

اولین ژست تظاهرات تخیل این است که ضبط یک واقعیت را بر اساس برخی از حقایق غیر قابل انکار، اما هنوز هم از لحاظ معنای واقعی چیزها، بیش از حد خارجی است. منظور من این است که، در آن لحظه، افکار من الهام بخش من بود که خود را دوباره کشف کنم به عنوان مدیر قادر به کنترل بسیار خوب آنچه اتفاق می افتد، قادر به هدایت تغییر در جهت یک تازگی کل، روبرو شدن است چالش

در فیلم که در ذهن من ظاهر شد، من سعی کردم ببینم آیا مردم نمی توانند انقلاب های فنی دانش را تولید کنند، تنش خاصی متولد می شود که می تواند حالت لحظه ای را که در یک زمان کوتاه تبخیر می شود، نصب کند. همانطور که نقاش مخاطب را به چشم انداز در مورد واقعیت تعیین نمی کند نه تنها با دیدگاه خود، بلکه توسط جریان هنری، به طوری که مدیر می تواند یک چشم انداز ایجاد کند که محکومیت و یا ستایش قهرمان بسته به آنچه که "صدمه" او بیشتر: ناتوانی برای آشتی با شکست.

رهبری: آیا این راه را که در آن تصویری از تفسیر یک واقعیت واقعی را درک می کنید، از امکان تفسیر وضعیتی که نقش بازی را بیان می کند، بیان خودبخودی یک داستان واقعی است؟

تخیل من تا کنون دریافت کردم که من خودم را به عنوان بازیگر اصلی در یک فیلم دیدم که در آن عمل بین واقعی و افسانه، همه رقبا صعود کردند، بدون دانستن آنچه در انتظار آنها در بالا هستند و در عین حال، بدون دانستن اینکه آنها را می دانند همه چیز برای سرگرمی مفید باشد و چنین بازیگر اصلی، نقش ویژه ای را بازی می کند، می داند که چگونه به درخشش می رسد، او می داند که چگونه معنای طبیعی شخصیت خود را نشان می دهد، حتی زمانی که به چیزی به عنوان ظاهرا غیر قابل کنترل به عنوان احساس غیر واقعی به نظر می رسد.

به عبارت دیگر، فیلم که تخیل من به وجود آمد، به ماهیت یک نسخه رقابتی از حقیقت رسیده است که به معنای واقعی کلمه به معنای واقعی کلمه یک وحی از ماهیت واقعیت بودن است که به دلیل شخصیت مطلق و بی نهایت فضا نامرئی می شود ابدیت زمان. در حقیقت، حضور من در فضای نمادین تخیل به نظر می رسید بیشتر به عنوان "کامل"، به عنوان یک بتن سازی یک تصویر مرحله، نسبت به یک "خالی" نسبت به یک عمق تصویری نسبت داده شده است.

و این چگونگی تبدیل شدن به یک مدیر، نه با پیدا کردن زاویه های مناسب فیلمبرداری، بلکه با ارائه عکاسی از صعود صعودی از طریق زاویه های مختلف پذیرش، از طریق منشور تخیل که از طریق اثر شاهد، از لحاظ شاهد، را بازنویسی می کند برخی از تجربیات پرخاشگر یا تهویه ناگهانی، به آن مربوط به احساسات تجربه شده توسط شخصیت داستان است.

رهبری: آیا می توانید به تجربه بصری از دیدگاه ارتفاع نویسنده مربوط به تجربه ای که می تواند به شما کمک کند تا ارزش افزوده را کشف کنید که می تواند درک شخص خود را از لحاظ تعامل با دیگران تغییر دهد؟

نقش من در فیلم خودم، الهام گرفته از واقعیت، این بود که بیداری تمام حواس من بود، به من گفت که من نباید لحظات مختلفی را فقط با نگاه کردن، اما تلاش برای ترکیب یک داستان فریبنده با یک حس پنهانی دیگر از خاطرات، افسانه های زندگی، افکار مخفی، تصاویر حساس و بویایی، از نوستالژی برای یک عمر.

البته، خیالی رنج جدایی از واقعیت است، اما در عین حال، تغییر در درک در مورد آنچه که دنیایی است که توسط اصل هدایت می شود، نشان می دهد (آنچه که در ذهن شما می بینید (نه به طور مستقیم با چشمان شما) بر اساس همه چیزهایی که شما به عنوان یک گام دیگر به سمت یک سطح عمیق تر درک خود را درک می کنید ".

و این واقعیت با ظهور یک دیدگاه بیان شده توسط جان فوول در رمان شناخته شده "دانیل مارتین" همراه است:

"من قبلا این تجربه را داشتم، اما با همان شدت تکرار نشد. این بسیار عجیب است، مانند وقفه ای از زمان. زمان متوقف می شود برای مدت کوتاهی وجود دارد. شما احساس می کنید که شما نه یکی، باستان شناس مدرن، که نقاشی را نقاشی کرد. اگر شما چیزی هستید، شما نقاشی خود را دارید. من را ببخشم که بتوانم خودم را از طریق استعاره بیان کنم، نمی توانم کلمات دیگر را پیدا کنم. شما وجود دارد، اما نه در زمان. شما همیشه آنجا بوده اید بدون گذشته و آینده آن. داده های تاریخ، تاریخچه، صفحه نمایش مانند آنهایی است که ما در حال حاضر صحبت می کردیم. "

نسخه های رقابتی از حقیقت بیان شده توسط جان فوولز وجود دارد، اما مهمترین چیز این است که هر چیزی که ما تجربه می کنیم، ما از طریق همان شیوه ای که ما به چیزهایی نگاه می کنیم، در تلاش برای تبدیل شدن به یکی با آنها، در یک واقعیت که پذیرش و درک آن ها را درک می کنیم، تجربه می کنیم ما در یک فضای متضاد: از خلقت و تدوین.

بخشی از ارزش افزوده که می تواند تصور شخص خود را در سطح تعامل با دیگران تغییر دهد، توانایی شما برای تجربه موقعیت های خاصی از لحاظ نحوه کنترل تجربه واقعیت است، به طوری که معنای خاصی را به دست می آورد ذهن شما، بلکه در ذهن کسانی که در اطراف شما هستند.

بنابراین ارزش افزوده با تخیل کارگردان همخوانی دارد. این به این توانایی اشاره دارد که فقط می توانید در یک زمان نشان دهید که هیچ کس انتظار ندارد، یعنی زمانی که واقعیت فیلم را که در سر شما ساخته شده است، نشان می دهد.

کاهش EGO به سطح نگاهی ما بر روی واقعی می تواند با تجربه دانستن واقعیت از طریق منشور یک عقل که سبب می شود، ارتباط برقرار شود و بتواند ضرورت آنها را ببیند.

درست همانطور که یک هنرمند می تواند از طریق یک نقاشی کوچک و ناچیز، چیزی مهمتر از دیگری در یک نقاشی عالی به دست آورد، بنابراین می توانم در یک واقعیت وجود داشته باشم که در آن مرز بین مجمع و نمادین وجود ندارد یا نه در یک داستان زندگی که در آن من وجود ندارد دیگر نمی دانید که شخصیت واقعا مهم است: یکی در فیلم یا واقعی؟