Odległość w oczach, które szukają bliskości

Zarys wizji samodzielnie jest wsparcie przekrojowego postrzegania: fałszywie postrzeganego wydarzenia, z prawdą, którą poznasz dopiero później.

W oddali pojawia się kropka. To człowiek na morzu, którego nie mogę powiedzieć, czy pływa, czy tonie. A ponieważ nie zauważam żadnego ratownika ani żadnej łodzi ratunkowej, powiedziałbym, że najbardziej odpowiednią i najmądrzejszą rzeczą jest, aby mężczyzna poruszył ręce i nogi, w przeciwnym razie żadna modlitwa nie sprowadzi go z powrotem na brzeg. Chyba że zamierza pływać do Bułgarii. Nigdy nie wiesz…

Zrozumiały charakter, który ta obserwacja może w ogóle pozbawić następującą prawdę: kiedy przyjrzysz się uważnie, co dzieje się wokół ciebie, zdajesz sobie sprawę, że wszystko przejawia się jako całość, a całość może być prerogatywą jednej osoby .

Wilhelm Hauff powiedział to dobrze, łatwiej jest napisać o tym, co widzisz, niż wyobrazić sobie interesujący fakt, że możesz następnie zintegrować się z historią. Ale Wilhelm Hauff nie pisał o sztuce ani o morzu.

Bo mówić o sztuce, a morze oznacza uchwycenie swojego wspólnego elementu, materii organicznej, z której się narodziło: idea nieskończoności i związku z przeznaczeniem, na mocy rzeczywistości. Wszystko jest materią w nieskończoności, zwłaszcza gdy mówimy o narodzinach rzeczywistości, która wiąże się z pomysłem weszła w dziedzinę artystyczną, na podstawie planu wizji, który ujawnia wyjątkowe przeznaczenie.

Dla każdego przeznaczenia należy przede wszystkim do symbolicznych ram, aw drugim przypadku całej postaci. Innym razem w sztuce musisz uchwycić całość rzeczywistości poprzez odpowiadającą modyfikację specyficzności, którą podaje wyobrażona reprezentacja.

Przywództwo: Czy Twoja wizja może zaprosić jasne postrzeganie związku przyczynowego, jeśli miała pewien stopień spójności lepszej niż rzeczywistość?

Kiedy człowiek dociera do morza, pływając lub popychany przez prądy morskie, rządzony jest potrzebą bycia w centrum uwagi, dokładnie w celu uratowania w przypadku niebezpieczeństwa. Nie jest to już zwykły element, ale bardzo ważny fakt. Nie jest to już cichy i kontekstowy język, ale ciało perswazji, które niemal ostentacyjnie ujawnia swoją obecność.

W sztuce można to przetłumaczyć w następujący sposób: tam, gdzie jest pusta przestrzeń, natura ją wypełnia. Tam, gdzie zauważamy tylko widoczną część akcji bez perspektywy, nagle pojawia się bardzo głęboki wyraz wielkiego oczekiwania. Nadmierne oczekiwania, w ogóle nic. To wyjaśnia fakt, że kiedy mówimy o przyczynowości, mówimy o rzeczywistości, której nie można po prostu zatrzymać, ale o rzeczywistości, która może przekształcić człowieka z jakichkolwiek okoliczności.

W tym przypadku moglibyśmy mieć dwa równoległe, splecione życie uwięzione w sobie: profesjonalny pływak i człowiek na skraju utonięcia. Możemy również mieć dwa równoważne środowiska: środowisko odwagi w walce z wodą lub środowisko rozpaczy i spustoszenia. Zależy to od roszczenia o przekształcenie krewnego w absolut, który ma znaczący udział w sztuce.

Nagle wydarzenie staje się znaczące, ponieważ głęboko na morzu „jednostka”, która staje się coraz bardziej zauważalna, dominuje, wymykając się wszystko, co jest ogromne i nieograniczone. Tak więc w sztuce zaskakujący element podaje się w tym punkcie, który staje się znacznie ważniejszy niż całość. Skończony staje się ważniejszy niż nieskończony.

Natychmiast, jeśli chcesz nazwać siebie artystą, musisz znaleźć sposób, aby symbolizować jeden przez drugi.

A jeśli chcesz zrozumieć przywództwo poprzez pryzmat sztuki, musisz rozwinąć wizję, która przyczynia się do głębszego zrozumienia sytuacji, dla której nie ma spontanicznego zainteresowania.

Odległość w oczach, które szukają bliskościOdnosi się do tej miary wzroku, którego zwykle oczekujesz od artysty, który może podejść do dowolnego wymiaru stworzenia, łącząc elementy, które animują istoty, poezję i fotografię. Dzięki temu sposób widzenia ma on możliwość spojrzenia ponad materię, tego, co uważa się za „banalność”, podkreślając nową formę wyrażenia - stworzenie artystyczne.

Lub, jak słusznie powiedziała pisarz Mircea opriță, ponieważ musisz odkryć nowe znaczenia niejasnych fragmentów rzeczywistości, z konsystencją niemal boleśnie odmówioną faktem, że nic nie jest powiązane z pełnym obrazem lub w szeregu spójnych reprezentacji.