Zostawiłem mnie, cień (i)

Szanuj niezbędny warunek inicjatywy w celu przyspieszenia Twojej transformacji, aby łatwiej rezonować dzięki całe spektrum przywództwa.

Czułam się jakoś zwycięzca, w końcu wolny i potrafiłem wszystko zrobić. Oferowałem sobie możliwość samooceny poprzez retrospektywę moich własnych rozczarowań i wyszukiwania. Milczące oddzielenie przeszłości, zdrowe i kompletne, jak niezbędna rzecz w moim istnieniu. Coś dało mi zrozumienie, że muszę zrobić tylko jeden krok w kierunku całkowitej zmiany, którą zobaczyłem na horyzoncie.

Szorstka zgodność ze mną. Musiałem zmierzyć się z tym pożerającym ogniem, który spłonął we mnie nieustannie, ilekroć próbowałem coś zainicjować. A jak inaczej zgasić ogień, niż z odwagi? Narzuciłem sobie ostatnią próbę, a jeśli się nie udało, miałem zmienić drogę, w końcu i nieodwołalnie jako trudne prawo życia, skrupulatnie szanowane. I szukać czegoś innego, dla siły przyciągania, a nie odrzucenia.

Konieczne przedłużenie, do którego dążyłem przez chwilę. Pomysły, trwałe obrazy, oparte na połączeniu i transformacji moich cech definiujących, nigdy nie przestały mnie prześladować. Czułem się w skórę magika, strażnika dziwnego sztucznego stworzenia, który nie chce narzucić nikomu jego własnych wizji i który sprzeciwia się gwałtownym oporze wszystkim, którzy chcą narzucić mu pewne ograniczenia.

Skrzydlone odnawiającym wybuchem i konkretnym impulsem nowego początku, całkowicie poświęciłem się, opiekując się moimi wewnętrznymi potrzebami. Skomplikowana forma projekcji ego, która mówi"Tak"zmienić. Byłem żarliwym obrońcą moich aspiracji wobec zostania kimś innym, w kierunku konsolidacji indywidualności znacząco narzuconej przez moje własne badanie i ocenę.

Byłem bliżej trudnego „lądowania”. Żyłem iluzją narzuconej rzeczywistości.

Przywództwo: Czy możesz inaczej podkreślić subtelność doświadczeń duszy, nawet jeśli jesteś zmuszony znosić te cechy osobowości, których nie chcesz pokazywać światu?

Bez wahania zostawiłem się noszony przez kroki wewnętrznej alchemii, na której po cichu polegałem z całą moją istotą. Animowany tym samym duchem ofiary i tą samą ogromną wolą, z którą Orfeusz, syn tracyjskiego króla Oeagrusa, zstąpił do piekła, aby odzyskać swoją ukochaną nimfę. Jednak podobnie jak Orfeusz, dręczony obawami takimi, jakimi byłem, nie mogłem szanować istotnego stanu mojej inicjatywy, aby przyspieszyć moją transformację:akceptacja.

Eskortowałem daleko moje pragnienia i ideały, w kierunku miejsca znanego tylko przeze mnie, w kierunku miejsca, w którym nie byłem pewien, czy chcę dotrzeć, w kierunku miejsca, w którym przez niewielką przestrzeń między dwiema kolumnami transformacji"być"oraz"zostać"Można go rozróżnić podatność, wątpliwości i strach. Trzy komponenty poparte rzeczywistością innych, trzy bramki strzelone we własnej bramie, w przytłaczającej grze z życiem.

Wpadłem w kierunek „cienia”, który zobaczyłem na horyzoncie. W kierunku niezrozumiałej części mnie, wykładnika sprzecznego nastawienia, niepewności, która twierdzi, że monotonna jednolitość. Nieświadomie kapitulaowałem przed nieznanym.

Nie byłem świadomy tego, co się ze mną dzieje, z moją duszą i umysłem, z moimi doświadczeniami, ze wszystkim, co komponowało mnie w stosunku do wszystkiego, co mnie otaczało. Jakby niewidoczna siła wzniósł mnie do nieoczekiwanej ostrości zmysłów. I, ta sama siła mnie wtedy sprowadziła, do całkowitego wyczerpania.

Wszystko wydawało się mieszać z telefonem mobilnym tożsamości, pamięci, upływu czasu i odzysku. Przekraczałem stromy nachylenie alternatywnej: akceptację lub wyrzeczenie. Było to duże wyzwanie dla kogoś, kto stał się niewolnikiem państwa na osi czasu, w związku z dwoma odniesieniami: teraźniejszością i przeszłością.

Czy ten, którego jestem na stałe, zajmuje miejsce tego, kim byłem?

Przywództwo: Czy okazujecie się otwarte na zmiany, czy ukrywasz się w cieniu tego, kim byłeś z perspektywy samorealizacji, która cierpi na pewne niedoskonałości?

Czy aspirujesz do całkowitej odnowienia? Czy musisz zrobić jeden krok w kierunku ostatecznej zmiany? Czy ten krok wiąże się z akceptacją lub wyrzeczeniem? Czy poświęcasz się całkowicie swoim wewnętrznym wymaganiom? Czy żyjesz złudzeniem narzuconej rzeczywistości? Czy eskortujesz swoje pragnienia i ideały, w kierunku miejsca, w którym nie jesteś pewien, czy chcesz dotrzeć?

Pamiętam, co mówił w pewnym momencie ekspert pod względem przywództwa, John Maxwell:„Ku mojej radości odkryłem, że można zbudować lidera”.Zgadzam się z tym poglądem.

Jednak cały ten proces budowania lidera, który zawsze można uruchomić, ważną część samorealizacji w obecnej lub przyszłości, może być realizowany na dwóch poziomach: akceptacji lub wyrzeczenia. Pragnienie pokonania nowych granic lub kapitulacji przed nieznanym.

Jedyną niedoskonałością, jaką może mieć samorealizację, jest kontrast między tym, jak patrzeć na siebie w kontekście rezygnacji z ideałów, w które wierzysz, a rzeczywistością, którą narzucasz jako granica słabej oscylacji między tym, co dzieje się z tobą i To, co wiesz, nie możesz się o sobie zmienić.

Cień symbolizuje stan bycia człowieka w związku z aktem postrzegania rzeczywistości narzuconej przez siebie z punktu widzenia konkretnego pędu do nowego początku cyklu dla relacji między rozmytym obrazem własnej tożsamości, gdy zapomnisz o swoim Korzenie i ciągłość oraz poddanie się nieznanym w związku z transformacją może poprowadzić cię do spełnienia.

Zostawiłem mnie, cieńRozpowszechnia opór usuwania w kierunku zmian i ponownego otwarcia jasnej ścieżki, która jest naprawdę zainteresowana życiem. Przygotuj się na decydowanie o momencie oddzielenia od przeszłości, tego, że byłeś, wnosząc znaczący wkład w identyfikację i wykorzystanie potencjału dostania się do lepszej wersji.

Decyzja o pełnej zmianie należy do Ciebie. Jeśli chcesz zrobić od ciebie lidera, musisz polegać na analizie swojego potencjału, nie narzuconej akceptacji do podążania za trendem wzrostu zgodnie z twoją osobowością i zdolnością do transformacji - akceptacją wyrzeczenia się do przeszłości i Twój zakotwiczenie w teraźniejszości i przyszłości.